Bets in de slachtofferrol

Albert Heijn wekt woede: ‘Gaan ze nou ook onze kerst afpakken?’

De vegan-gerechten in de decembereditie van de Allerhande vallen niet bij iedereen in de smaak. Culinair verslaggever Felix Wilbrink vindt de nieuwe koers van de grootgrutter van de gekke.’

Beste lezer, laat bovenstaand stukje tekst eens goed op u in werken. Sluit dan uw ogen en kijk met me mee. Op haar sofa zit Bets, een bijzonder mollige veertiger. Ze is obese, maar ontkent dat met klem. Voor haar op tafel staat een schaal van de Blokker, met vier tompoucen van de Hema. Bets kijkt verbolgen. Naast haar op de sofa de Allerhande. Wat een feest had moeten worden die morgen is vol-le-dig versjteerd door de ‘deugtrutten’ van de redactie van Allerhande. Want wat doen deze gutmenschen, deze linkse multiculti-troelen? Juist! Ze betuttelen Bets (en Sjon, haar partner) door geen recepten op te nemen waarin veel en groot vlees de glansrol krijgt. Bets had zich nou juist zo verheugd op die calorievrije voorpret van vette jus, doorregen spek, ruim roomboter of nog gekker: reuzel. In plaats daarvan wordt ze gedwongen om recepten te lezen waarin quinoa de hoofdrol speelt. U begrijpt het, dit wordt een rampzalige kerst. Bij voorbaat.

Het jaar is al rampzalig verlopen voor Bets. De zomer: veel te heet, veel te lang. En de overgang naar de herfst was veel te abrupt. Tot overmaat van ramp brak de Pietendiscussie weer los. Ze was absoluut geen racist, maar iedereen begreep dat bij dit kinderfeest de pieten gewoon roetzwart horen te zijn. Het was al erg genoeg dat ze geen rode lippen en oorbellen meer hebben. Wat gaf dat nou? Die zwarten zijn zo lichtgeraakt. Dan vier je het feest toch niet? Ze was er klaar mee. Nu had je van die halfbakken roetveegpieten. Nee, haar sinterklaasfeest was afgepakt.

En nu kerst! Ook al afgepakt! Door die ellendige grootgrutter. Oud en nieuw moet zonder vuurwerk. Waar blijven we in dit land? Is er dan niets meer heilig? Bets ziet het somber in, heel somber. Er is geen plek meer voor eerlijke, ouderwetse Nederlanders. Vreemden in hun eigen land, beroofd van alles wat hen dierbaar is. Door iedereen gepakt en benadeeld. Den Haag, Albert Heijn, de belastingdienst, de SVB, iedereen heeft het op hen voorzien.

Het liefst ging Bets emigreren. Naar het Land van Ooit. Maar ook dat bestaat niet meer. Ze heeft nog even gedacht aan het Zuiderzeemuseum of het Openluchtmuseum. Maar na een bezoekje was ze daar toch van genezen. Zelfs haar idee van het verleden was haar daar ontfutseld.

Bets’ onderliep trilt. Ze schenkt nog maar eens in. Een bessenjenever. Zo lang dat nog te krijgen is…

Advertenties

About this entry