Elf

F663C2E8-4028-4169-AD14-0F55E53A9CD0

Elf! Dat moet gevierd! Naar de bakker, nee, naar de Konditorei! Onmogelijk om te kiezen uit al dat lekkers. Gelukkig zijn alle gebakjes en stukken taart onbeschoft groot. Ze kiest er een met veel slagroom, roze glazuur, kersen en cake. En een grote kop warme chocolademelk, ook met slagroom. De serveerster, met zo’n mal kanten schortje, veel te klein, en ook nog zo’n mallotig mutsje op, zet ze verlekkerd voor haar neus. Ze bekijkt haar eens goed, vanuit haar ooghoeken natuurlijk. De vrouw is omvangrijk. Haar witte blouse staat strak gespannen om een enorm gemoed. Als ze wegloopt deint de vloer een beetje. Samen met haar moeder zit ze even te gniffelen. Dat is bepaald niet netjes. 

‘Ik denk dat ik maar elf blijf, ik vind het oud genoeg.’ Haar moeder kijkt op. ‘Ja mam, ik heb geen zin in bumpers en al helemaal niet in elke maand ongesteld worden. En puberen, dat lijkt me ook al niks. dan ga ik tegen je schreeuwen en met servies gooien en krijg ik puistjes en word ik verliefd op een stomme jongen en al dat soort ongezellige dingen’ Eens kijken wat ze daar van zegt. Om de mond van haar moeder verschijnt een geheimzinnig trekje. Ze doet haar bril af en buigt iets naar voren, terwijl ze haar dochter wenkt om dat ook te doen. Nu wordt ze toch nieuwsgierig. Terwijl ze de teil (want zo groot is die wel) met chocolademelk voorzichtig neerzet kijkt ze naar het gezicht van haar moeder. Zonder bril loenst ze een heel klein beetje. Een van de zeven schoonheden, jaja. En daarna kijkt ze even naar de boezem van haar moeder. Netjes, niet van die meloenen, dat biedt nog hoop. Je hoeft ook niet het formaat van een huiskamerwalvis te worden, zoals de serveerster. Dan krijg je er natuurlijk ook meloenen bij. Ze wacht.

‘Weet je’, zegt haar moeder: ‘Wat ik nu zeg klinkt je heel onwaarschijnlijk in de oren. Nu je elf bent heb je een keus. Je blijft mens en wordt vrouw. Of je wordt elf en wordt een elfenvrouw. En dat is heel anders.’ Ze kijkt haar moeder aan. Zit er iets in de koffie? Stijgt de berglucht haar naar het hoofd? Neemt ze me in het ootje? ‘Ik zie je heus wel kijken. Je denkt dat ik een beetje dronken ben. Maar er zit niks in de koffie hoor. En ik heb ook geen last van hoogteziekte. En ik hou je al helemaal niet voor de gek. Ik wilde dat ze mij het op tijd hadden verteld. Maar ja, ik was al veertien toen ik het hoorde.’ ‘Hm. Ik geloof er toch nog steeds niks van. Onzin. Het kan gewoon niet. Ik ben mens en meisje. Ik word vrouw, daar helpt zelfs mijn lieve moedertje niet aan.’ Ze wil het met een glimlach en een grapje afdoen. Haar moeder blijft serieus kijken. Als het een grap was had ze nu allang in een deuk gelegen. Langzaamaan kruipt de twijfel bij haar naar binnen. Stel je voor, een elf. ‘En wat moet ik daar dan wel niet voor doen? Een kikker kussen? Of een prins? Vertel!’ Haar moeder kijkt om zich heen en buigt opnieuw naar voren. ‘Nee, dat hoeft allemaal niet. Je moet het gewoon heel erg graag willen. En geen moment twijfelen. Een heel jaar lang. En dan gebeurt het. Je voelt het het eerst aan je oren. Want ja, je krijgt wel van die puntoren. Dat wel.’ ‘Maar wacht eens, elfen worden ook vrouwen die krijgen ook borstjes. En die worden vast en zeker ook ongesteld. Nee dank je. Het maakt dus gewoon niet uit.’ ‘Ik zeg je toch dat het anders is? Elfen leven veel en veel langer, ze worden nooit echt oud. Ze gaan veel lichter door het leven en hebben minder last van dat soort dingen. Als ik jou was wist ik het wel.’ Ze zwijgt. Tja. ‘Nee, ik wil het niet. Dan maar borsten en ongesteld en puisten en puberen. Ik overleef het vast wel. Het voelt als verraad als ik nu elf word. Ik wil toch liever gewoon mens blijven en dochter en zo. En nu moet je me niet meer storen met je verhaaltjes want ik moet aan het werk.’ Ze zet de vork in het enorme stuk gebak. Daarna propt ze een groot stuk in haar mond. Ze doet haar ogen dicht. Elf, zo gek nog niet. En haar moeder? Die kijkt ineens heel tevreden. Gek mens. Maar wel lief.

Advertenties

About this entry