Moet ik me zorgen maken?

9612968B-8B3B-43C6-A67E-DA8D5E4AAD63

Lieve lezer, hebt u dat ook wel eens, van die gewelddadige gedachten? Waarin je totaal onbekenden iets ergs aandoet? Ik wel. Het lijkt wel of het me overkomt. Laat ik u geruststellen: het komt niet tot daden. Tot nu toe dan. Een voorbeeld lijkt me handig. Ik drink in een restaurant – voor wie weten wil waar: Schuh in Interlaken – een matige cappuccino. Terwijl ik er zit -er klinkt waardeloze muziek- schuift een groep Japanse toeristen naar binnen. Ze lopen door naar een aparte zaal. Als ze eenmaal zitten beginnen ze aan hun lunch. Schalen worden doorgegeven, er wordt druk geschept. Ik heb er zicht op, de deur blijft open. Zo nu en dan loopt een ober met een lege schaal naar buiten en even later met een volle weer naar binnen. En dan ‘bespringt’ me de gedachte dat ik op zoek ga naar een witte schort, ook die zaal binnenloop, goed controleer of alle deuren goed dicht kunnen -liefst op slot- en dat ik dan vervolgens een paar traangasgranaten tot ontsteking breng, de deur achter me sluit en snel buitenom voor het raam ga staan kijken hoe een zaal vol Japanners het ongelofelijk benauwd heeft. Raar toch? Ik ken die mensen niet, ik heb niks tegen Japanners. In mijn dagelijkse doen ben ik niet gewelddadig. Achter het stuur wil ik me wel eens opwinden over het rijgedrag van anderen. Op het mijne is natuurlijk nooit wat aan te merken. Daar blijft het bij.

De eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat bovenstaand voorbeeld nog aan de milde kant is. Nooit fijn natuurlijk, traangas. ‘CS-gas (o-chloorbenzylideenmalonitril) veroorzaakt geen dodelijk letsel, maar de uitwerkingen zijn ernstig genoeg om de tegenstander van de wijs te brengen als er geen deugdelijke bescherming (gasmasker) wordt gebruikt.’ Tot zover Wikipedia. Natuurlijk ben ik zeer wel in staat dit soort gedachten af te kappen. Ik hoef niet helemaal uit te puzzelen waar ik dienstkleding van het restaurant kan vinden, de bediening zoveel mogelijk ontloop, de deuren check en barricadeer. Ik kan met gemak me concentreren op de matige smaak van de cappuccino, het gesprek aan het tafeltje naast me, het uitzicht of wat dan ook. Desnoods pak ik mijn telefoon en zoek de weersverwachting op. Of iets anders. Ik bedoel te zeggen dat ik een keuze maak. En daardoor verantwoordelijk ben voor mijn gewelddadig gedachtegoed. Wordt vervolgd…

Advertenties

About this entry