‘Tienduizenden huiskonijnen doodongelukkig’

72742F0D-256B-490E-89CC-52E23FAC7A4D

Dit schokkende bericht was voor uw verslaggever aanleiding tot een diepte-interview, dat begrijpt u.
-Meneer Langtand, fijn dat ik u even tref.
-Ja leukerd, waar denk jij dat ik heen kan? Wrijf het er effe in.
-Sorry, ik realiseerde me onvoldoende dat u natuurlijk gewoon gevangen zit.
-Laat dat ‘natuurlijk gewoon’ maar weg. Een schande, dat is het!
-Hoe ervaart u uw situatie?
-Breek me de bek niet open. Gruwelijk. Vooral Advent.
-Hoe bedoelt u, Advent?
-Het Flappie-syndroom. Youp heeft het kernachtig verwoord. Wij worden gek van angst. Elk geluidje dat lijkt op schurend metaal, elk vermoeden van een mes, het is ondraaglijk. Ik ga altijd vanaf november in hongerstaking. Van mij zullen ze niet vet soppen.
-U bent bang om in de pan te eindigen?
-Wat dacht jij dan? Dat mensen ons voor hun plezier in een hokje zetten?
-Nou, als speelkameraadje voor de kinderen, bijvoorbeeld?
-Alsof dat leuk is! Wij zijn niet om aan te zitten. Je hoeft ons ook niet aan te kleden of rond te rijden in een poppenwagen. Hou op zeg. Wij zijn KONIJNEN.
-Ik vraag het toch maar: hoe ziet u uw toekomst?
-Achter gaas, of tralies. Ik blijf hier tot mijn dood. Ik krijg een ziekte en dan hopelijk op tijd een spuitje. Of ik stik in een stuk wortel, kan ook.
-Wat doet dat met u?
-Jij bent niet echt snugger, is het wel? Wat denk je zelf?
-Sorry, ik snap het al. Nou, dank voor dit gesprek. Enne, het beste dan maar…

Advertenties

About this entry