Toets

bloem

Hun wangen worden roder. Sommigen praten in zichzelf. Anderen praten tegen hun buur. Dat laatste is niet de bedoeling. Er wordt hard gewerkt. Soms trekt er een ontspannen glimlach over hun gezicht: ze weten een antwoord op een vraag. Dan wordt er driftig geschreven. En dan vallen ze weer stil. Hun blik dwaalt door de klas, naar buiten en blijft wel eens, geheel per ongeluk natuurlijk, steken op het blad van hun buur. Een toets maken, het is echt zwoegen. Ik zie handen in vertwijfeling omhoog gaan. Hoe durft hij dit te vragen? Een meisje doet haar haar opnieuw in een staart. Een ander plukt aan haar lip. Een enkele keer werpt een leerling een blik op mij. ‘Zou hij het door hebben?’ Natuurlijk wordt er gespiekt. Natuurlijk wordt er informatie uitgewisseld. Een jasje gaat uit, het wordt ook wat warmer in het lokaal. Soms ontstaat er onrust. Een vraag is niet duidelijk. Na enige verheldering keert de rust weer, het gefluister verstomt. Sommige gezichten staan zorgelijk. Gaat het lukken? ‘Het is een pittige toets. Er gaan onvoldoendes vallen, niet iedereen snapt dit vak. De klas en ik mogen elkaar. Ze laten zich deze marteling welgevallen. Ze snappen dat dit zo nu en dan moet gebeuren. Geen vrucht zonder pijn.

Advertenties

About this entry