Massage

 

 

 

Om tien voor tien stap ik de Salon & Spa Laurent aan het Janskerkhof binnen. Ik word begroet door een jonge vrouw en vertel haar desgevraagd dat ik om tien uur een massage heb. ‘Dat is door mij.’ Ze is klein van stuk, heeft een vriendelijk gezicht en een open blik. Ik mag nog even plaatsnemen. Ze vraagt of ik iets wil drinken. Een espresso lijkt me lekker. Ik krijg een warm doekje om mijn handen te reinigen en even later staat er een espresso met een glaasje water en een kaneelamandeltje voor me. Andere cliënten worden in de kapsalon verwacht. Om tien uur vraagt Rilana, zo heet ze volgens mij, of ik meega naar beneden. Er zijn twee vertrekken waar de behandeling plaatsvindt. De wanden en de vloer zijn bekleed met donkere mozaïeksteentjes. Boeddha ontbreekt niet. Er klinkt rustgevende muziek. Ze vraagt me waar ik behoefte aan heb. Ik wil graag een steuntje in de rug om mijn nek, schouders en rug te ontspannen. Ik ken wel wat technieken en die helpen ook, maar een grondige massage lijkt me prima passen in de pogingen meer te ontspannen. Ik kleed me uit, op mijn boxershort na, en ga op mijn buik op de massagetafel liggen, mijn hoofd in de uitsparing. Ze bedekt me met twee warme badlakens en strijkt met haar handen over mijn schouders, rug, armen en benen.

Ze haalt het badlaken van mijn rug en tapt wat massageolie in haar handen. Dan raakt ze me aan. De olie is warm, haar handen ook. Mijn huid reageert alsof er een milde elektrische stroom door loopt. Ik merk dat mijn geest zich losmaakt van mijn lichaam. Ik kan van een afstand naar mezelf kijken, daar op die tafel. Ik kies ervoor om met mijn geest (of waarnemend vermogen, whatever) in mijn huid te kruipen. Ik maak van mijn geest een paar handen die langs de binnenkant van mijn huid haar handen volgen. Ze volgt de spieren in mijn schouders, mijn nek, op mijn rug. Ze trekt lange banen om mijn spieren te bewegen zich te laten gaan. Ze voegt zich naar het ritme van de muziek. Ook haar adem volgt het ritme van haar handen. Ze danst bijna. Geen moment laten haar handen mijn lichaam los. Mijn geest volgt elke aanraking, elk gebaar. Zo nu en dan open ik mijn ogen. Als ze aan het hoofdeinde staat, zie ik haar benen en kleine voeten. Onhoorbaar loopt ze rond de tafel. Na mijn nek, schouders, rug en armen besluit ze ook mijn benen en voeten te masseren. Als ze mijn voetzool masseert trekt daar bijna een kramp in. De pijn ebt weg en maakt plaats voor een gevoel van rust. Na een uur ononderbroken masseren zegt ze: ‘Dat was het. Neem de tijd om op te staan en naar boven te komen. Wat zal ik voor je inschenken?’ ‘Een kop thee zou ik heerlijk vinden.’ Ze verlaat het vertrek. Langzaam kom ik weer bij mijn positieven. Mijn tempo ligt een stuk lager dan daarnet. Boven drink ik mijn thee, reken ik af en verlaat de salon. Op weg naar de Dom en daarna het Centraal Museum. Ik loop niet, ik schrijd. Sommige mensen kijken zelfs om.

Hoe is dat, om een groot deel van de dag in een vertrek zonder daglicht met lichamen in de weer te zijn? Om zwijgend je werk te doen, heel intiem en toch professioneel? Ik heb echt geen idee. Ik voelde wel aandacht. Bij het weggaan vroeg ze nog of ik de spanning kwijt was. Mijn antwoord maakte haar tevreden, ik zag het.

Advertenties

About this entry