De Klas

96D54FBA-7DE6-42FD-A27D-680E1F88AC1B

https://youtu.be/g7a2u9v0V0c

Ik heb ze het eerste uur, dus word ik geacht de dag te openen. Er is een methode, maar daar heb ik niks mee. Wel vreemd voor iemand die jarenlang als godsdienstpedagogisch medewerker voor Kind op Maandag heeft gewerkt. Ik vraag de leerlingen wat zij willen. ‘Meneer, als dat boekje opengaat, ga ik dicht.’ Klare taal. Ik zoek op YouTube en Vimeo naar korte films, naar clips, naar muziekvideo’s met een stevig statement, over hun wereld, hun issues. Het raakt hen. Niet altijd, maar vaak genoeg.

Vandaag laat ik twee fragmenten zien. Het eerste is de opening van een korte film ‘Tsirku’. ‘Tsirku is a three-part big-mountain adventure ski series from Sherpas Cinema and The North Face.’ Adembenemende berglandschappen in de winter, prachtige prestaties van sportieve waaghalzen. Mooi om te zien. De beelden worden begeleid door muziek. Niet zomaar muziek. Het Capital Children’s Choir covert een nummer van Crystal Castels. Het is een band uit Canada. Het nummer heet ‘Untrust us’. De tekst doet niet terzake, is ook moeilijk verstaanbaar.

De klas is vrij levendig bij de beelden van de berglandschappen. Ik vraag na afloop wie de muziek heeft gehoord. Vrijwel niemand heeft bewust geluisterd. Ik laat ze dan de opname van het nummer door het koor zien. Ze vallen stil, ze kijken, ze luisteren. En dan gebeurt er iets opmerkelijks. Sommigen nemen de bewegingen van de kinderen over. Die slaan zichzelf met de linkerhand op de borst en met de rechterhand op de rug van hun buur, in een rustig tempo. Zo bootsen ze de percussie na van het origineel. Ik maak mezelf onzichtbaar, want als ze zien dat ik hen zie stoppen ze. Sommigen pakken de melodie op en neuriën mee. Aan het eind van het lied doe ik het licht aan. De klas ontwaakt uit een trance. We gaan aan het werk, met enige tegenzin. Als ze het lokaal verlaten hoor ik sommigen nog hummen.


About this entry