How green, how green was my valley?

2F15CC6C-93C3-4B2C-9994-440945CB8395

https://vimeo.com/242857095

Alt J – Pleader

How green, how green was my valley?
To be told of such hills
To be held in such spots
To behold such warmth
Call to arms these harmonies!
And in happy agony we sing
How green, how green was my valley?
How green, how green was my valley?
Oh, your deeps and your shades
Where the wild roses pray
Such heat from pride
Glorious, the voice of man!
Like the nightingales, we sing
How green, how green was my valley?
How green, how green was my valley?
Clear softness in our hymn
Soft, like coming rain
Soft, like Bronwyn
Victoria! Victoria!
Voices our queen might envy
How green, how green was my valley?
How green, how green was my valley?

Zoekend naar de betekenis van deze mooie korte film kom ik verschillende interpretaties tegen. Ik vind het lastig om er iets van te maken. Wat zie ik?

Please. A child could prevent this. Someone close. Huw and Bronwyn. You understand, it has to happen.’

Maar Huw en Bronwyn zijn geen koppel. Ze worden aangewezen door, ik denk, de dorpsoudste. En ze voegen de daad bij het woord. De man van Bronwyn heeft er moeite mee, maar schikt zich. Bij thuiskomst vsn de mijnwerker staat de radio aan. Hoor ik goed dat er een oorlog is uitgebroken? Onheil is op handen.

Er wordt een kind verwekt, geboren, grootgebracht, afgestaan aan een weeshuis (?). Ondertussen zingen de bewoners van de vallei de lof op hun streek. Maar ze zingen ‘was’, want een meteorietinslag bracht verwoesting. Even heb ik het idee dat het verwekte kind als een soort zoenoffer het onheil af had moeten wenden. Wellicht werd het ook daarom afgestaan. Het kind neemt het lied over.

Per zitten teveel losse einden aan het verhaal, ik krijg het niet rond. Ik kom ook niet uit een mijnstreek. Ik ben een complete buitenstaander. Ik ben ook geen Engelse native speaker. De afstand is gewoonweg te groot. En ik heb de gelijknamige roman uit 1939 van Richard Llewellyn ook niet gelezen. Daarin is Huw het hoofdpersonage. Het nummer van Alt J refereert eraan, maar naar mijn idee wat losjes.

De muziek, de zangerige melodie, de slepende halen weten me wel te raken. Vooral als het kinderkoor gaat zingen komt het aan. De weemoed, de liefde voor de aarde, die voedt, die brandstof geeft, die het -karige- leven mogelijk maakt, het gloeit door het lied heen.

Het verhaal lijkt niet af. Of is het juist wel af, maar voorbij het einde? Zijn we beland op het punt waar geen raad meer helpt? Wat doen mensen al niet om onheil af te wenden? Kinderoffers brengen? Zondebokken de wildernis in sturen?

Advertenties

About this entry