‘We need a solution, we need salvation!’

56403638-8012-466C-B1A4-1927490EB3BF

‘It’s 1973, I wonder who we’re gonna see

Who’s in power now? Think I’ll turn on my TV
The man on the news said China’s gonna beat us
We shot all our dreamers, there’s no one left to lead us
We need a solution, we need salvation
Let’s send some people to the moon and gather information

They brought back a big bag of rocks
Only cost thirteen billion. Must be nice rocks.’

Larry Norman zong het. Het klinkt heel pessimistisch. Het komt van zijn album ‘Only visiting this planet’. Hem raakt het niet, hij is slechts passant.

Hoe spannend en interessant ik het ook vond, de eerste man op de maan, juli 1969, ik vroeg me direct al af wat het praktisch nut was. Je kon daar niet leven, een maanstation bouwen zou exorbitant duur worden en wat had je dan nog? De hongersnood in Biafra (1968), de eerste op TV, bleek door de mensheid niet op te lossen. Maar wel dure tripjes naar de maan maken.

Mars

Onze nieuwsgierigheid naar Mars vind ik van het zelfde kaliber. De aarde verandert in een onleefbare planeet en wij maken ons druk over het koloniseren van Mars. Het is wegkijken in het kwadraat.

Joseph Klibansky exposeert in De Fundatie in Zwolle. Één van zijn opmerkelijke sculpturen is een astronaut die een groot gouden kruis op zijn rug torst. Ik denk onmiddelijk aan het lied van Larry Norman. Wat zochten we op de maan, wat zoeken we op Mars? Leven? Toekomst? Antwoorden? Verlossing? Waarvan dan?

‘Thematisch beweegt Klibansky’s tentoonstelling in de Fundatie Zwolle zich rond het hedendaagse concept van ‘geloof’, dat tegenwoordig niet meer alleen vanuit religieus perspectief wordt bezien maar als een algemeen gevoel van hoop voor de mensheid en de toekomst van de wereld. Dit idee komt duidelijk tot uiting in de nieuwe, meer dan levensgrote bronzen sculptuur waaraan de expositie zijn titel ontleent. De sculptuur verbeeldt een astronaut die een zwaar gouden kruis draagt, een krachtig amalgaam van moderne en oude symbolen. “Symbolen zijn als de pictogrammen op een smartphone,” aldus Klibansky, “een snelle manier om te communiceren. Ze zijn inherent aan de tijd waarin we leven, waarin alles sneller gaat en gecomprimeerder is dan vroeger.” De astronaut speelt sinds 2009 een rol in meerdere kunstwerken. Klibansky ziet de ruimtereizigers als de grensposten van een nieuwe wereld, gidsen voor de mensheid naar een nu nog onbekende toekomst.’

‘Een algemeen gevoel van hoop voor de mensheid en de toekomst van de wereld.’ Ik zou zeggen dat dat nu juist ontbreekt in onze samenleving. Populisten praten de massa angst aan, wetenschappers somberen over de leefbaarheid, terroristen voeden het gevoel van onbehagen, massamigratie maakt mensen onverdraagzaam. Jongeren ontdekken opnieuw idealen, maar ze zijn broos. KLibansky is wellicht een visionair. Ik ben ouder, wellicht pessimistischer. Al kijkend naar zijn werk realiseer ik me dat de gestolde levensbeschouwingen, zoals geïnstitutionaliseerde religies, aan invloed inboeten. Kunst ontspringt de dans, zo lijkt het. Zou kunst het vehikel kunnen zijn om mensen te inspireren tot daden die een betere wereld dichterbij brengen? Kunst heeft de laatste anderhalve eeuw vaker geprobeerd mensen wakker te schudden, een spiegel voor te houden, te choqueren. Heeft het geholpen? Ik vind nauwelijks of niet. Welke impact heeft het werk van Klibansky op de honderden bezoekers van deze tentoonstelling? Het is een korte rimpeling in hun bestaan, meer niet. Ik denk aan de tentoonstelling ‘Kandinsky en Der Blaue Reiter’ indertijd in het gemeentemuseum in Den Haag. Kandinsky cum sui wilde ook een betere wereld veroorzaken middels hun kunst. Het is hen niet gelukt. https://wordpress.com/post/crossandlink.wordpress.com/119

 

 

Advertenties

About this entry