Novelle

P1110792

Jaren. Al jaren schrijf ik een verhaal. De openingsscène heb ik. En de volgende twee, drie scenes staan er ook. Dan stokt het. De scenes die in Keulen spelen beginnen ook vorm te krijgen. Over Praag dub ik nog, maar die stad ken ik goed genoeg om daar een deel van het verhaal te laten spelen. Hoe ik het verhaal ik vervolgens naar Zahle in de Bekaa-vallei in Libanon krijg is mij een raadsel. Maar ook daar speelt een deel van het verhaal. Ik heb daar een paar interessante personages leren kennen. Zelf heb ik indringende ervaringen in de Bekaa-vallei. Die zijn goed in te passen. Het slot is nog zoek. Ik vind veel romans die ik lees daar ook wat mankeren. Dat moet beter.

Kritische lezers

De stukken die ik heb laten lezen konden op gepeperde kritiek rekenen. ‘Waarom zo expliciet?’, ‘Ik zou mijn puberende zoon nooit laten lezen.’, ‘Waar wil je heen na deze scène?’ Goede kritiek. Ik verwerk het. Tegelijk vraag ik me af of ze gelijk hebben.

Omdat ik ook bezig ben met korte verhalen en nog een jeugdverhaal schrijf schiet het niet op. Is dat erg? Nee. Niemand zit op mijn verhaal te wachten. Voor mijn gemoedsrust zou het fijn zijn als het af is.

Advertenties

About this entry