Blauw

DSC_3289_2

Iedereen keek er van op. Of nee, eerst roken we wat. Ik zal het je vertellen. We staan bij de halte van Janskerkhof te wachten op een bus. Er komt een man aangelopen, keurig gekleed in een dure regenjas. Zo te zien een Burberry, gelet op de geruite voering. We ruiken een sterke geur van verse verf. De man draag een houten kist die glimt van de verf. Staalblauw. Nu valt pas op dat zijn handen, zijn mouwen, de voorkant van zijn jas, alles onder verf zit. Er vallen druppels op de grond. Iedereen doet een stapje achteruit, niemand wil verfvlekken. De man gaat zitten op een bankje, een mevrouw naast hem kijkt verschrikt en schuift snel op. De man zelf lijkt niets te merken en kijkt onverstoorbaar voor zich uit. Als de bus arriveert stapt hij via de deuren in het midden in. Hij checkt in met zijn kaart, ook al besmeurd met verf. Al is het druk, hij vindt moeiteloos een plek voor zich alleen. De chauffeur heeft niets in gaten en trekt op. De man opent de kist. Er in staan een paar volle blikken verf, zonder deksel. Iedereen in zijn omgeving kijkt gespannen toe. Dan pakt de man een blik en keert het om boven zijn hoofd. In stralen loopt de verf over zijn gezicht, zijn ogen, zijn haren. Hij likt zijn lippen schoon en begint te zingen. Dan zakt hij van zijn bank en valt om. De verf klots uit de blikken en spat in het rond. Mensen roepen verschrikt en boos en springen op. De chauffeur remt af als hij de onrust merkt. Daardoor rollen de blikken door het gangpad. Er wordt gescholden, mensen duwen elkaar weg om maar niet met de verf in aanraking te komen. Op het blauwe gezicht van de man verschijnt een verzaligde glimlach. Hij opent zijn mond en roept. ‘Mama!’ Met het openbaar vervoer beleef je altijd wat.

Advertenties

About this entry