Lisa

IMG_2229.JPG

Hoe begin je een verhaal? Geen punt, luikje open, alledaagse situatie, even een twist en klaar. Maar dan? Tja… Hier het begin. Het begin waarvan? Ellis is een puberend meisje. Wie is Lisa? Bestaat ze alleen in Ellis’ hoofd? Wie zal het zeggen? Ik bepaal dat. Maar hoe overtuig ik jou, lezer? Lees eerst dit maar.

‘Ellis! Waar blijf je? Ben je al uit bed? Je moet zo naar school!’ Ze is al lang uit bed. Ze staat voor haar spiegel. Versteend. Ze kan haar ogen niet losmaken van haar spiegelbeeld. Alleen, het is haar spiegelbeeld niet. Daar, in haar eigen kamer, ze ziet alles staan en liggen, staat een meisje naar haar te kijken. Dat meisje is een ander. Dat kan niet. In een spiegel zie je je spiegelbeeld. Ellis niet. Eerst denkt ze dat ze nog droomt. Maar nu weet ze zeker dat ze wakker is. Expres heeft ze met haar teen tegen een krukje geschopt. Het doet behoorlijk pijn. Het meisje is geen spiegelbeeld, ze beweegt niet als haar spiegelbeeld. Alsof het nog niet vreemd genoeg is stapt het meisje naar voren. Ellis sluit haar ogen, het meisje moet tegen het glas botsen, misschien breekt de spiegel. Als ze haar ogen opent staat het meisje vlak voor haar. ‘Lisa, ik ben Lisa.’ ‘Maar…’ ‘Mag ik kleren van je aan? Zo kan ik niet naar school.’ Ellis knikt, nog steeds verbluft.

Even later lopen ze de keuken binnen. Ellis wil tegen haar moeder zeggen dat er nog iemand mee-eet, maar ze heeft geen woorden. Lisa schuift aan, Ellis’ moeder merkt het niet, ze is druk met broodtrommels, e-mail en haar eigen verhaal. Zo zijn moeders soms.

Samen staan ze in de tram, Lisa reist zonder kaartje, niemand die het merkt. Ellis vindt dat vreemd. Ze vindt Lisa vreemd, ze voelt een soort van angst. Hoe kan een wildvreemd meisje uit je spiegel stappen en je leven binnendringen? En waarom merkt niemand wat? Bestaat Lisa alleen voor haar? Wordt ze gek? Aan Lisa merkt ze niets, die doet alsof het heel gewoon is en of ze elkaar al jaren kennen.

Advertenties

About this entry