Zo bezien, column 7, ‘Barneveld revisited’

IMG_1368

Twee megakerken markeren de bebouwde kom van Barneveld, als je vanuit het zuiden komt tenminste. De Gereformeerde Gemeenten (Adullamkerk) en de Gereformeerde Gemeenten in Nederland (De Hoeksteen) bouwden hun kerken naast elkaar. Zondags kerken er duizenden mensen.

We kunnen er niet in, er vindt een synodevergadering plaats. Dat is niet erg, ook van buiten zijn de gebouwen indrukwekkend genoeg.

Even later lopen we door het centrum van Barneveld. Wat mij direct opvalt is dat heel veel vrouwen en meisjes een rok dragen. Veel meer mensen gaan netjes en bescheiden gekleed. De winkelstraten onderscheiden zich weinig van welke plaats dan ook. Alle ketens zijn er. Misschien iets meer kleine zelfstandigen dan elders, maar dat weet ik niet zeker. We lopen de bibliotheek even in en uit. Een historisch pand opnieuw ingericht en gebruikt, met liefde en zorg ingericht. het hele dorp is netjes en aan kant, valt me op. In de rekken staat alles, Jan Wolkers, Arnon Grunberg. Even verderop een boekwinkel, Gebr. Kosters. Direct bij binnenkomst valt mijn oog op een boek met een voor mij merkwaardige titel. ‘Een handvol geitenhaar’ van W.C. Lamain. Bevindelijke lectuur. En dan de vitrine met bijbels. In leergebonden, met sloten, goud op snee. Kostbare uitvoeringen, in verschillende Statenvertalingen, van de Gereformeerde Bijbelstichting, maar ook de Herziene Statenvertaling.

De kerk in het centrum, de Hervormde Kerk, is op slot, natuurlijk. Het is geen zondag, dus waarom open?

Wat het met me doet? Een bezoek aan Barneveld, als ‘toerist’ brengt me terug in de tijd. In mijn kinderjaren was de wereld zo. Het christelijk geloof maakte de dienst uit. Vriendelijk en beslist. ‘Dat doen wij nu eenmaal niet’, einde discussie. Toch: ook Barneveld heeft een theater met een behoorlijk wereldse programmering. Het staat er nog maar vijf jaar, maar het staat er.

Heb ik heimwee? Was het een betere wereld? Ik merk dat ik beïnvloed ben door de publieke opinie die het christelijk geloof heeft verbonden aan de geur van spruitjes, aan een dubbele moraal, aan beklemming en onvrijheid. Daar maak ik me boos over. Ik vind het onterecht. De zogenaamde vrijheid, waar Nederland zich nu in wentelt, is zo vrij niet. De schaduwkanten ervan worden verdoezeld. Er is geen weg terug.

De wereld van mijn jeugd

‘Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. Ik zou niet terug willen naar het geloof en de kerk van mijn kindertijd. Voor mij is ‘Barneveld’ verleden tijd. Daarmee zeg ik niet dat ik het los heb gelaten of het niet van waarde acht. Integendeel! Zoals voor iedereen de wereld groter wordt bij het opgroeien, zo is voor mij het geloof ‘groter, wijder’ geworden. Ook verwarrender, helaas, maar wel de moeite waard. Mijn geloof in Jezus Christus heeft de kern behouden. Hij is mijn Verlosser en mijn Heer. De wijze waarop ik mijn geloof in hem vorm geef kent een enorme variatie, is niet meer onder een noemer te brengen. Ik pas niet langer in een vakje. Paulus, die ik hierboven citeer, paste ook niet in een vakje. Dat is niet comfortabel, maar dat moet dan maar.

Ho, ‘dat moet dan maar’? Zo is het niet! Een leven waarin Jezus Heer en Meester is, is dan misschien niet comfortabel, maar ‘never a dull moment’. Overal waar het Evangelie doordringt in deze wereld, soms door mij, gebeuren opmerkelijke dingen. En daar wil ik wel bij zijn. Dan gebeurt het Goede.

Femke schreef haar column: http://www.izb.nl/verdieping/artikelen/zo-bezien-afl-7-mazelen-en-vooral-meer

Advertenties

About this entry