Zo bezien, column 10, ‘Met ons drieën naar Blossom’

 img_2092

Ik voel me toch een beetje de oudste hier. Het is dat de ouders van een van de teamleden er zijn, anders was ik met stip de nestor in het gezelschap. Is dat erg? Nee. Maar ik merk dat de twintigers en dertigers die hier vanmorgen bij elkaar zijn met andere dingen in hun leven bezig zijn dan ik. Waarmee? Werk, hun eigen werk en dat van anderen, kans op werk, welke studie welk werk mogelijk maakt. En relaties, die ze zelf hebben of juist niet, die anderen aangaan of verbreken. En zoeken, dat doen ze ook met passie. Ben ik daar dan niet mee bezig? Jawel, maar op een andere manier.

We zijn bij Eten & Vieren, een activiteit van ‘Blossom’: Een ‘netunity’van mensen, dat zich richt op zingeving door ontmoeting rond maatschappelijke en levensbeschouwelijke thema’s op initiatief van kunstenaars, ondernemers, filosofen, theologen en coaches; kortom van allerlei maatschappelijk geëngageerde mensen.

Ik ben hier met Femke en Yvon. Het is onze laatste etappe in de tocht die we de afgelopen maanden hebben afgelegd, langs allerlei aspecten van het christelijk geloof. Het leek me een goede afsluiting. Mensen die bij hen passen, wat betreft leeftijd, ideeën, situatie waarin ze leven en werken. Het was een gok, want ik ken Blossom nauwelijks, hooguit een paar mensen en een paar activiteiten.

Na enig getreuzel in de benedenzaal (Blossom vindt plaats in de leefgemeenschap Ki Tov, die een pand bewoont in Hartje Utrecht), gaan we naar boven, naar een sfeervol ingerichte en verlichte zaal, een crucifix aan de muur, een soort van altaar, en dat soort dingen. We zitten op de grond.

‘Voedsel’ is het thema vandaag. Ons wordt gevraagd wat we ons herinneren van het verhaal waarin Jezus meer dan 5000 mensen te eten geeft van niet meer dan vijf broden en twee vissen, en nog overhoudt ook. Ik herinner me het jongetje dat die broden en vissen bij zich had. Die was ie dus kwijt. Het zal je maar gebeuren dat de leerlingen van de rabbi je je maaltijd afhandig maken!

In onze groep –we werden in groepjes verdeeld- gaat het gesprek over of Jezus nu wel of niet daadwerkelijk brood en vis had vermenigvuldigd. Want het was ook mogelijk dat, toen iedereen zag dat Jezus het weinige dat er was deelde, alle mensen hun eigen voedsel te voorschijn haalden en ook gingen delen. Maar of je op die manier dan 10 tot 12 manden brood overhoudt? Uiteindelijk blijkt dat geen punt. We lezen het verhaal nu. We hebben overvloed, nog steeds. En anderen lijden gebrek. Niet langer vermenigvuldigt Jezus op wonderlijke wijze brood en vis. Er is toch genoeg? Het verdelen ervan liet Jezus ook toen aan zijn leerlingen over. Dat is tot op de dag van vandaag niet veranderd.

We zingen nog een gloednieuw lied en bidden met elkaar. Wie wil doet dat hardop. Dan gaan we naar beneden om te eten. Er is meer dan genoeg: iedereen heeft wat meegebracht, ik ook. Aan het begin van de maaltijd eten we een stukje brood -door de kinderen ijverig klein gemaakt- en drinken we druivensap, als gedachtenis aan Jezus’ offer. Na een uurtje vertrekken de eersten en langzaam druppelt de zaal leeg. Al die tijd heb ik Femke en Yvon nauwelijks gesproken. Ze waren druk in gesprek met van allerlei mensen. Ik heb het idee dat ze zich bepaald niet verveelden. We spreken af elkaar nog een keer te zien en terug te blikken.

Ik doe thuis verslag. ‘Was er geen preek?’ ‘Een beetje mager, vind ik’ Of ik geef slecht weer hoe het er toeging, of je moet het gewoon zelf ervaren, maar de reacties thuis verbazen me. Het is natuurlijk goed gereformeerd om een stevige preek te verlangen. Inhoud, daar gaat het om. De kerk als gehoorzaal. Niet als tafelgemeenschap. Wie heeft er gelijk? Of zijn het twee aspecten van dezelfde beweging die Jezus in gang gezet heeft? Femke en Yvon waren ook onder de indruk van de doopdienst in de Jacobikerk. Daar was, naast de bediening van het sacrament, een preek van formaat, met inhoud. In hun columns gaat het echter meer over de gemeenschap. Wie dus samen met anderen wil optrekken kan beter een tafel dekken en eetstoelen klaarzetten dan kerkbanken en een kansel… Aan tafel kan je het ook over geloven hebben.

Zit het er nu op? Ja, het samen optrekken en schrijven van columns zit er op. Wie de columns gelezen heeft, weet hoe ze er over denken. Femke: ‘Maar het is geen keuze. Het is een geloof. En daarvoor kan ik geen knopje omzetten. Hoe graag ik dat misschien, op sommige momenten in mijn leven, ook zou willen. Het roer kan niet om.’

Yvon: ‘We zijn als twee mensen aan twee zijdes van een muur, die het over dezelfde muur hebben maar allebei toch iets heel anders zien.’

Wie ik ook maar spreek, vindt het een mooi initiatief. En ik? Hoe denk ik er over? Ook daar heb ik me al over uitgelaten. Moet ik me zorgen maken over de ‘opbrengst’? De gezamenlijk trektocht, dat is de eerste opbrengst en die is goed! Ik vind ‘Blossom’ een mooi initiatief. Het is geen gebeurtenis of een serie ervan, het is een poging tot samen oplopen, met wie dan ook maar. En je druk maken over dat wat er toe doet. In Gods naam. En dit soort trektochten, zoals met Femke en Yvon, blijf ik voortzetten. Ik heb de smaak te pakken. ‘Zo bezien’, dat zouden meer mensen moeten doen.

Yvon schreef haar column: http://www.izb.nl/verdieping/artikelen/zo-bezien-afl-10-ruimte

Femke schreef haar column: http://www.izb.nl/verdieping/artikelen/zo-bezien-aflk-10-wat-gelooft-een-kind

Lees ook ‘Weemoed en verlangen’, https://wordpress.com/post/crossandlink.wordpress.com/3501

Advertisements

About this entry