Sufers

PICT0371
Alpe Grüm

Sufers is een gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Graubünden, en maakt deel uit van het district Hinterrhein. Sufers telt 133 inwoners.’ Het is een dorpje van niks dus. Er komt geen toerist, er is niets te beleven. Het ligt wat te slapen naast de weg van Chur naar Bellinzona, alleen wat boeren weten waarom ze er wonen. Maar ik ben er wel geweest. Tijdens een vakantie (1988) met ons beginnend gezinnetje, we hadden alleen onze oudste zoon bij ons, twee jaar oud, trokken we wat door Zwitserland. Met een geleende vouwwagen -de eerste en de laatste keer dat we met een vouwwagen op vakantie zouden gaan- op weg van Pontresina in het Unterengadin naar Locarno in Ticino. Ik heb geen flauw idee wat ons deed besluiten om van de weg te gaan en Sufers in te rijden. Smalle straatjes, geen plek om te keren met een vouwwagen. Totdat ik een weide zag naast een stal. Daar zou het moeten lukken. Vlug keren, het dorp weer uit, op zoek naar een plek met een winkel of een café, desnoods een pompstation. Maar de Volkswagen met voorwielaandrijving slipte op het natte gras. Met geen mogelijkheid kreeg ik de wagen met vouwwagen weer omhoog van de hellende wei. We kwamen op het lumineuze idee om de vouwwagen even af te koppelen, de auto op de weg te zetten en dan de vouwwagen omhoog te trekken -met ons tweeën- en aan te koppelen. Afkoppelen lukte. De vouwwagen roetsjte met een vaart naar beneden en kwam tot stilstand tegen een hek, onbeschadigd. Een gelukje. Maar hoe kreeg ik hem daar weer vandaan? Want met ons tweeën zouden we hem nooit over het natte gras omhoog krijgen. Ik reed het dorp weer in en zag twee boeren met elkaar in gesprek. Op mijn allervriendelijkst vroeg ik een van hen of hij een trekker had. Die had ie. Of hij wellicht de moeite zou willen nemen om de vouwwagen uit de wei te halen. Hij keek me even peinzend aan. En knikte van ja. Hij hield niet van jachten en bleek een zeer sociaal mens, want onderweg naar zijn trekker knoopte hij met mededorpelingen nog menig praatje aan. Uiteindelijk haalde hij de trekker van stal en ging zonder verder vragen naar de wei, koppelde de vouwwagen aan, trok hem de weg op en maakte hem daar los. We bedankten hem uitvoerig, vroegen hoeveel we hem verschuldigd waren. Maar daar wilde hij niet van weten. Hij zwaaide even en vertrok weer op zijn trekker. We koppelden aan en verlieten het dorp.

Sufers, onvergetelijke plek.

Advertenties

About this entry