Pastis plus

IMG_2350

Het was zo’n bijna verlaten dorpspleintje, ergens in de buurt van Orange. Op het heetst van de dag streken we neer op een beschaduwd terras en bestelden twee pastis. Het werd gebracht met een grote kan water, ijsblokjes erin. Toch maar een fles? De anijs verdooft mijn tong. Ik weet niet eens of ik het lekker vind, toch drink ik het. Na een glas of vier raakt de smaak wat op de achtergrond, door de roes. Pastis, het lijkt wel of je het kan blijven drinken. Maar probeer maar eens op te staan na een paar glazen. Dan gaat de grond toch lichtelijk golven.

We zaten daar een poos, geen haast, we zouden het volhouden tot de ergste hitte uit de lucht verdween. En toen liep er een kameel het plein op. Gevolgd door een olifant. Ik keek naar mijn glas, de kan met water en de -bijna lege- fles pastis. Natuurlijk, voor alles is een redelijke verklaring. Later begreep ik dat een rondtrekkend circus op deze manier aandacht trok voor de voorstellingen ’s avonds. Een kort moment dacht ik toch dat het een gevolg was van de drank. Sommige mensen zien beestjes als ze gedronken hebben. Mijn kompaan zag echter precies hetzelfde. Dat was wel onwaarschijnlijk.

Je begrijpt, als ik pastis drink, zie ik altijd weer de kameel en de olifant voor me.


About this entry