Migraine

image

Hoogst zelden heb ik hoofdpijn die ik migraine noem. De echte migrainepatiënten zullen me wellicht weghonen en een mietje noemen, maar ik vind wat ik dan heb lijken op migraine.

Waarom? Nou, de verschijnselen die aan de hoofdpijn vooraf gaan brengen me op dat idee. Op zo’n dag ruik ik alles veel beter. Elk geurtje komt veel krachtiger binnen. Het water van de douche, scheerschuim, aftershave lotion, koffie (!), bloemen, regen, maar ook hout, wasgoed, kortom alles ‘ruikt’. Daarna merk ik het aan geluiden. Knisperend scherp, kristalhelder, vooral hogere tonen komen veel duidelijke binnen. De vogels zingen op hun mooist, bijen en vliegen zoemen dat het een lust heeft. Maar ook de koelkast zoemt nadrukkelijker, ik verbeeld me zelfs dat ik de electriciteit door een snoer hoor stromen. En dan het licht natuurlijk. Het is op zo’n dag kwadratisch feller en scheller. Kleuren schreeuwen, zonnestralen schetteren, alles lijkt wel licht te weerkaatsen. Het licht doet me denken aan die keer dat de oogarts belladonna in mijn ogen druppelde om beter naar de retina te kunnen kijken. Ik maakte het maar één keer mee, zelden was het licht zo uitbundig.

Hoe naar ik de hoofdpijn die gegarandeerd komt opzetten ook vind, de voorboden vind ik prettig. Natuurlijk nemen de zintuigen op dezelfde wijze waar als ze altijd doen. Alleen hebben de hersenen om de een of andere reden de filters afgezwakt. Blijkbaar kan ik dat niet regelen.

Na de hoofdpijn lijkt het wel of de filters opnieuw moeten worden ingeregeld. Vaak heb ik dan zin in scherp gekruid eten. Het kan me niet heet genoeg zijn. Ik heb het gevoel op wolken te lopen, maar half te horen en te ruiken. Ook het scherpstellen van de ogen gaat moeizamer. Na een dag of wat is alles weer ‘normaal’. Maar wat is dat eigenlijk? Ieder mens zal wel een eigen gevoeligheid hebben als het gaat om zintuigelijke waarneming.


About this entry