Deep Peace

IMG_1655

Deep peace of the running wave to you
Deep peace of the flowing air to you
Deep peace of the quiet earth to you
Deep peace of the shining stars to you
Deep peace of the gentle night to you
Moon and stars pour their healing light on you

Deep peace of Christ the light of the world to you

Deep peace of Christ to you

John Rutter heeft deze Keltische zegenwens op prachtige muziek gezet. Waarom ontroeren deze woorden me zo? Het roept een diep heimwee in me op. Vreemd eigenlijk, want ik ken de wereld niet waarin de de Kelten leefden en waaraan de zegenwens refereert. De Kelten hebben grote delen van Europa beheerst (Gallië, het huidige Frankrijk, maar ook Griekenland -de Galaten-, Italië), maar ik plaats ze onbewust toch in Ierland. Op de een of ander manier situeer ik de dichter van de zegenwens ergens aan de Ierse kust. Daar zie ik de golven op de rotsen uiteenspatten in een niet aflatend ritme. Het komen en gaan brengt ondanks de voortdurende beweging toch ook rust. De wind zal er ook nooit gaan liggen. Het geluid van de stad, van machines, van verkeer, van menselijk lawaai zal toen nauwelijks gehoord zijn.

Wellicht doelt de dichter op de vallende avond als de menselijke activiteit gestaakt wordt. Hij vervolgt met het schijnsel van de sterren en de diepe vrede van een rustige nacht. Klopt het, hebben maan- en sterrenlicht een genezende werking? Ik geloof het niet. Maar mij doet het wel wat, als ik ’s nachts omhoog kijk naar de sterren en mij verlies in de onmetelijke afstanden. Het maakt me klein en helpt me alles om en in me te relativeren.

Uiteindelijk loopt het uit op de vrede van Christus, die het Licht der wereld is. Typisch voor het Keltisch christendom om de natuur te verbinden met geloof. Voor hen geen tegenstelling tussen hemel en aarde, geen kloof tussen het geestelijke en het stoffelijke. Het vormt een eenheid.

Voorbije wereld

Ik heb die wereld nooit gekend. Goed, als ik terugdenk aan mijn eigen kinderjaren verbeeld ik me dat die veel rustiger en overzichtelijker waren dan de tijd van nu. Maar dat is schijn. Vreemd, om verlangen te hebben naar een wereld die ik niet uit eigen ervaring ken. En toch is het er, onmiskenbaar. Telkens als ik Keltische teksten lees komt het in me op. Ik merk ook dat ik het projecteer op de toekomst. Eens komt er een tijd dat het menselijk geploeter voorbij is, dat al onze vergeefse inspanningen om van deze planeet een leefbaar oord te maken voor iedereen zullen ophouden. Dat tijdperk komt ons tegemoet, het nadert ons vanuit de toekomst. Ieder droomt zich zijn eigen paradijs, omdat het onze verbeeldingskracht te boven gaat. Het mijne heeft Ierse trekjes…


About this entry