Politiek is prachtig

  
‘Er gaat geen cent meer naar Griekenland’. Hij -Mark Rutte, premier- had het plechtig aan de kiezer beloofd. En die belofte heeft hij gebroken. Er gaan heel wat centen richting Griekenland. Ook Alexis Tspiras -ook premier- heeft van alles plechtig beloofd. Nee, hij dacht niet aan aftreden. Het geld -een deel ervan- was nog niet binnen of, hopla, de man treedt af. Belofte gebroken. 

Kan gebeuren, want politiek. Mar nu wordt het interessant. Een journalist vraagt vervolgens aan Mark Rutte of Griekenland zich wel aan de afspraken zal houden die staan tegenover de lening. ‘Ja hoor’, zegt Mark: ‘Beloofd is beloofd!’ En daar, mijn beste lezer, gaat er bij mij iets mis. Deze zelfde man, die een dag eerder moet toegeven -hij doet het zuchtend en steunend- dat hij zijn belofte heeft gebroken en de kiezer dus bedroog, deze man dus beweert nu weer even vrolijk dat afspraken met politici gewoon gehouden worden. 

Wat is dit? Opnieuw kiezersbedrog? Amnesie? Beginnende Alzheimer? Onverwerkte frustratie van zijn eerdere politieke bloedneus? Beste Mark, Tspiras heeft een geloofwaardigheidsprobleem. Alleen, hij is niet de enige. Nu weet ik wel dat de kiezer kort van memorie is. Als we straks naar de stembus gaan heb je ons vast weer iets nieuws op de mouw gespeld. En ga je ons weer vrolijk vertellen dat beloofd toch echt beloofd is. Ik hoor het je al zeggen… 


About this entry