Extreem rustig

 
Mijn lief las in het NRC de volgende zinnen: Bij twee groepen mensen werden hersenscans gemaakt; de ene ging de natuur in, de andere wandelde langs de snelweg. Na negentig minuten bleek da de bloedstroom naar de prefrontale cortex in de hersenen van de natuurgroep minder was geworden. De proefpersonen die in de natuur hadden gewandeld waren minder gaan piekeren dan de mensen die door de stad hadden gelopen. ‘De natuur scherpt je zintuigen, het helpt je te relativeren, het verlaagt de stress. Het zorgt letterlijk en figuurlijk voor een frisse wind.’

Je voelt hem aankomen: wij moeten ook De Volstrekte Leegte in. Ontstressen, onthaasten, ontpiekeren. Maar waar? Kom er maar om in Nederland. Een tijd geleden was er een ‘wedstrijd’ om de stilste plek. Een bankje op de Utrechtse Heuvelrug heeft toen gewonnen. Het klopt wel, de Utrechtse Heuvelrug kent echt stille plekken. Op veel plaatsen waar we wandelen hoor je in de verte verkeer. Voor langurige komplete stilte gedurende het grootste deel van je tocht moet ik verder weg. Gek genoeg -of misschien toch niet vreemd- kost het me minder moeite om verder weg stilte te vinden. Val Fex, Val da Fain, Alp Grüm, zomaar wat ‘stiltes’ die me te binnen schieten. Goed, ik heb die gebieden er waarschijnlijk ook op uitgezocht, vandaar. En natuurlijk zijn ze er ook in Nederland.

In de stilte lopen is wat anders dan in de stilte zijn. Een bewegend lijf maakt ‘lawaai’, geeft signalen af. Maar lopen gaat vanzelf, ik hoef er niet bij na te denken. In die zin is het wel stil. Juist de herhaalde bezigheden van bewegende ledematen zorgen voor een filter waardoor andere signalen niet zo gemakkelijk doordringen tot het brein.

Advertisements

About this entry