The Leap

Schermafbeelding 2015-07-14 om 23.55.57

The Leap (korte film)

In 2069 wordt de Nieuwe Aarde geopend voor civiele migratie, een decennium na de ontdekking ervan. Als de verhalen erover de Oude Wereld bereiken, wordt het wagen van ‘de sprong’ de droom van miljoenen. Niet in staat om de reis te betalen, riskeren veel minder bedeelden hun leven om aan boord van vrachtschepen gesmokkeld te worden. De Inter-Planetair Migration Administration ofwel IPMA, bestrijdt met alle middelen de omvangrijke mensenhandel.  Niet alleen de smokkelaars, maar ook veel illegale migranten worden in koelen bloede vermoord. Een van de moordenaars is Jacob Reiss. Want hoewel hij agent is, schrikt hij er niet voor terug om veel slachtoffers te maken.
Vijftien jaar later heeft hij een noodlottige ontmoeting met een jonge prostituee. Een ontmoeting die hem dwingt om met een duistere hoofdstuk uit zijn verleden in het reine te komen, om ze allebei te redden van een sombere toekomst in een laatste, gewelddadig of verlossend schot.

Reiss is nauwgezet en tegelijk gewetenloos. Door zijn handen en door zijn team laten heel wat weerloze illegale migranten het leven. In de korte film zien we telkens flash backs van één gebeurtenis. Beetje bij beetje wordt onthuld wat er toen gebeurd is en waarom het hem maar niet loslaat.

Reiss maakt gebruik van de diensten van call girls van een bepaald bureau. Zijn favoriete vrouw is op een nacht vervangen door een ander. Als hij een tatoeage bij haar ziet raakt hij in totale verwarring. Hij wil haar laten inzien waar ze mee bezig is, haar de illusie ontnemen dat ze toekomst heeft. Ze laat zich niet ompraten. In haar pols is een chip geïmplanteerd, vlak bij de slagader. Daarmee hebben haar pooiers haar in hun macht. Als ze die verwijdert sterft ze.

Uiteindelijk heeft Reiss genoeg geld bij elkaar om op reis te gaan naar de Nieuwe Wereld. Aan de vooravond van zijn vertrek klopt de call girl met de tatoeage bij hem aan en smeekt hem haar te redden. Een liquidatieteam achtervolgt haar. Een gevecht op leven en dood volgt. We worden in grote onzekerheid gehouden.

Uiteindelijk zien we haar terug als ze ontwaakt, vlak voor aankomst op de Nieuwe Wereld. Haar ogen zijn bedekt met verband. Ze verwijdert het en ziet de Nieuwe Wereld. Opmerkelijk: ze heeft nu blauwe ogen, de kleur ogen van Reiss. Eerder had ze bruine ogen. Wat is er gebeurd?

De kijker reconstrueert wat gebeurd is aan de hand van de flash backs van Reiss. Tijdens een van de fatale ontmoetingen met illegale migranten wordt een vrouw gedood, maar haar kind blijft leven. Het kind heeft een tatoeage achter haar oor. Een zandloper. Dezelfde tatoeage…

De naam die de capsule draagt in het ruimteschip op weg naar de Nieuwe Wereld is die van Reiss. Als Aran, zo heet ze, ontwaakt en haar spiegelbeeld ziet in het glas, ontdekt ze de kleur van haar ogen en begrijpt ze wat Jacob Reiss heeft gedaan.

Actueel

De film sluit aan bij de actualiteit: heel wat mensen wagen een levensgevaarlijke overtocht, van de Libische kust, vanaf de Noord-Franse kust, aan de Mexicaanse grens. Waarom? Om rijkdom? Om enige welvaart of weelde? We willen het graag geloven, want dat maakt het voor ons gemakkelijker om hen te weigeren en terug te sturen. In deze film zijn alle aardbewoners de onfortuinlijken. Deze oude wereld is uitgewoond, geruïneerd, totaal verworden en bedorven, door de mens zelf. De Nieuwe wereld is slechts toegankelijk voor relatief weinig mensen, die het voor het zeggen hebben, die de macht en de middelen hebben.

Uitsluiting

Omdat de mens niet verandert, veranderen de structuren ook niet. Uitsluiten, discrimineren, onderscheid maken op grond van volstrekt willekeurige criteria, het verandert niet. Als kijker identificeer ik me Jacob Reiss, want ik woon in het rijke Europa, dat haar grenzen sluit voor migranten, dat op hen jaagt, meedogenloos voor hen is. Daarom ontroert het slot van de film me ook. Deze moordenaar, deze man zonder mededogen blijkt uiteindelijk de moed en de integriteit te hebben om zich op te offeren. De film laat ons in het ongewisse over zijn lot. Of toch niet? Kijk.

Schermafbeelding 2015-07-14 om 23.57.18


About this entry