Art Brut, of: Dubbelportret met uitspraak

IMG_2912

Ook in Nederland duiken voorbeelden op van ‘art brut’, een kunstvorm die voornamelijk wordt voortgebracht door ‘leken’. Ik heb een hekel aan het onderscheid, want het maakt kunst elitair. En bij hedendaagse kunst is het onderscheid soms lastig te maken. Niet elke hedendaagse kunstenaar beschikt over de nodige kwaliteit om zijn of haar werk onderscheidend te laten zijn van het werk van hen die niet op een kunstacademie hebben gezeten. Daarom: ruim baan voor de ‘leken’, ruim baan voor de ‘art brut’!

Ik ontdek de kunstuiting soms op de meest onvermoede plekken, zoals in klaslokalen. Menig leerling ontpopt zich daar tot een ware kunstenaar. Omdat ik met regelmaat op school kom geniet ik het voorrecht vaak als eerste deze jonge kunstenaars te ontdekken.

Degene die dit werk maakte is voor mij onbekend en zal wellicht anoniem blijven. Dat doet natuurlijk niets af van de zeggingskracht van het werk. Mooi is de combinatie van technieken. Potlood en fijnstift op kladpapier, een gedurfde combinatie. De toeschouwer heeft heel wat vragen als hij het werk op zich in laat werken. Wie is het die wordt aangesproken? Is het een uitspraak van de kunstenaar voor zichzelf? Is het een advies aan een specifiek persoon? Is het de kijker die voortaan zijn of haar vestje over de broek moet dragen? De twee portretten lijken wel personages met elkaar in gesprek. Is er samenhang tussen de uitspraak en de personages? Ziet de bovenste figuur de ander op de rug en leidt dat tot de uitspraak? Of hebben de uitspraak en de portretten niets met elkaar te maken? Het bovenste portret straalt meer klaarheid en gezag uit, het onderste ontsteltenis en schrik. In welke verhouding staan de twee tot elkaar? Het wordt aan ons als toeschouwer overgelaten.

U begrijpt, ik zet mij  speurwerk voort en kom de mooiste kunstuitingen op het spoor.

Advertenties

About this entry