Getekend (Kathedraal van Rouen)

Daar staan ze, in de ommegang van het koor. Ze horen er niet. Ze horen hoog op de façade of op de torens, uitkijkend over de stad, over de mensen beneden op het plein, in de straten. In hun handen de attributen die hen kenmerken: een zwaard, een boekrol, een Andreaskruis, een tang of knuppel. Vaak dus een martelwerktuig waarmee ze om het leven zijn gebracht. Of anders een voorwerp dat hen typeerde tijdens hun leven. Althans, volgens de overlevering. Bij deze beelden is ook daar nauwelijks iets van over.

Eigenlijk is het afval, afgedankt, vervangen. Rijp voor de stort. In plaats daarvan staan ze in de kerk, vlak bij het altaar. Een ereplaats. Waarom? Iedereen die door de ommegang loopt kijkt hen aan, neemt hun gehavende gelaat in zich op. De mensen verstillen. Van de meesten is niet eens meer te zien wie het was. Op grond van hun oorspronkelijke plek op de façade of de toren is nog te achterhalen wie het was. Maar aan hun gezichten, hun ledematen, is het niet meer te zien, ze zijn vergaan door de tijd. Regen, wind, ijzel, vorst, hitte, vogels, luchtvervuiling, ze hebben hun verwoestende werk gedaan.

Profeten

Welke profeet het is, zelfs de restaurateur weet het niet meer. Maar kijk naar die koppen. Ze hebben nog meer karakter dan toen ze gloednieuw en klokgaaf waren. De baarden en de snorren maken ze tot eerbiedwaardige grijsaards.

IMG_1358 IMG_1359 IMG_1360 IMG_1361

 

Evangelisten

Petrus heeft nog het minst geleden en kijkt opgewekt de wereld in. Een energieke kop. Van anderen is zo weinig over, dat het spookachtige wezens lijken, zonder uitdrukking bijna. Iets vragends hebben ze. ‘Wie was ik ooit?’ De baardeloze figuur wordt herkend als engel.

IMG_1368

IMG_1374

IMG_1372IMG_1375

 

Karakter

Al is hun identiteit in de loop der eeuwen verloren gegaan, ze hebben aan karakter gewonnen. Natuurlijk staan hier niet alle beelden. Sommige zijn zo vergaan dat ze ontoonbaar zijn. Ik heb ze ook niet allemaal gefotografeerd, een enkeling zag er zo deerlijk uit, dat medelijden me bijna bekroop.

IMG_1366 IMG_1367 IMG_1376 IMG_1365

Hun functie was om de gelovigen te tonen hoe het rijk van Christus vorm kreeg. De hele kathedraal was een ‘levende’ verbinding tussen hemel en aarde. Het was Jezus Christus zelf, in steen, hout en glas. Hij was voortdurend present in de eucharistie die onophoudelijk plaatsvond. Elk aspect, elk symbool, elk beeld en elke kleur verwees naar Hem. Deze beelden ook, omdat ze verwezen naar mensen, ooit geleefd, die op de een of andere manier verbonden waren met God. Of de bezoeker nu zich dat nog realiseert…

DSC_6459


About this entry