De tijd is zoek

DSC_3794_2

Een slaperig dorpje in de Jura. Het dorpsplein, stoffig wit split, platanen in vorm gesnoeid geven schaduw, de pomp drupt nog wat na, in de verte kraait een haan. De uitbater van een café vecht tegen een kater, maar is ons ter wille, een petit dejeuner met croissants, met vers geperst sinaasappelsap, met grande café’s, met marmelade, het komt er aan. Hij zwengelt zijn brommertje aan en rijdt naar de bakker, drie straten verderop. De kat let op de zaak. Een meneertje schuifelt naar een tafeltje en installeert zich. De krant gaat open en het enige wat we horen is het geknisper van papier. Even later arriveren onze croissantjes. Maar eerst een uitgebreide begroeting tussen het meneertje en de uitbater. De tijd verschuift onmerkbaar, zoals dat hoort tijdens een vakantie. Het ontbijt wordt geserveerd, ook wij slaan onze kranten open en nemen zo nu en dan een hapje van een croissantje, een slokje koffie. Dan sluipt een visioen binnen: warme chocola en zacht brood, brioche, met honing. Ik weet de bakker en kuier er op mijn gemak heen en bof: hij heeft brioches en nog honing ook. Ik bedank hem hartelijk en eenmaal terug bestel ik warme chocola. En wat ik hoop, gebeurt. Enorme teilen van roomwitte koppen met dampende chocolade. De honig vloeit zachtjes uit het potje op de sneden brood.

De bakker brengt nog wat brood bij het café. Er komt meer leven in de brouwerij, mensen komen en praten en drinken en  praten en gaan. Verderop schildert een man het hekje van zijn tuin. Een vrouw haalt een gieter water bij de pomp en raakt aan de praat met iemand die we niet zien, ergens in een tuin. De tijd verglijdt. De krant wordt verwisseld met een boek. De zon klimt hoger aan de hemel, de parasols worden uitgeklapt. De bladeren van de platanen filteren een groen licht op de witte split. Een kat slentert langs de bomen op weg naar nergens. De loomte wint. De tijd is zoek.


About this entry