Maak je niet dik

IMG_0565

Ik sta in de rij bij de kassa. Nou ja, rij: voor me is een mevrouw aan de beurt en dan ik. Na mij niemand. ‘Ja, maatje 34 of 36, dat vind ik meer iets voor anorexia. Het gaat langzaam, maar er is wat af.’ Ze is, hoe zeg ik het netjes, ‘gezet’. Meer dan volslank. Een opbollend jack (waarom lopen dikke mensen toch zo vaak in kleren die hen niet flatteren?) en op de grond een bromfietshelm.

‘Ik ga niet tobben!’ Dat is de caissière. ‘Ze hebben toch ook maat 54 of 56? Nou dan!’ Ja, dat zal ze wel nodig hebben. Haar gemoed hangt ruimschoots over de rand. Ze mag het wel optillen als ze groente of fruit moet wegen… En ook uitkijken met die lopende band. Dan ben ik aan de beurt. De bromfietshelm was al op weg naar buiten, maar heeft een heel gewicht mee te torsen, dus het gaat niet zo snel. Buiten zwengelt ze haar scooter aan en laat dan haar achterste op de zitting neerkomen. De vering houdt het. Wat zal je dan tobben?

Advertisements

About this entry