Taakstraf?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dat kan dus in Italië. Je bent gehandicapt en je krijgt de schrik van je leven. Je hebt een stuk of twaalf formulieren ingevuld, opgestuurd en weer teruggekregen, want er was toch nog iets niet duidelijk of verkeerd ingevuld en je hebt ze weer opgestuurd en teruggekregen, veranderd en opgestuurd. En toen kreeg je een onbegrijpelijke brief waarin je verzoek werd afgewezen en een dag of drie later nog een brief dat je verzoek herzien was en drie weken later een brief dat je verzoek was goedgekeurd. In plaats van in je oorspronkelijke verzoek word  je nu een heel andere dienst verleend, volstrekt onnodig, maar toch ben je blij, want er gebeurt in ieder geval iets en dat is al heel wat in Italië.

Op een dag wordt er aangebeld en je denkt: ‘Ha, de vrijwilliger die me komt helpen!’ Die vrijwilliger is een wat seniele man met een onnatuurlijk haarimplantaatje, hij loopt voortdurend vieze praatjes te verkopen, heeft hakken onder zijn schoenen laten zetten en gelijk heeft ie, want het is een opdondertje. Veel heb je niet aan hem, hij belooft van alles maar doet niets, maar dat is niet ongewoon, het is tenslotte Italië. Waar doet hij je toch aan denken? Dan valt het kwartje, het zal toch niet, maar het is toch heus waar: je wordt ‘geholpen’ door Berlusconi in hoogst eigen persoon. Dat heb jij weer…

Advertisements

About this entry