Een echte held

IMG_0672

Naar aanleiding van Parijs-Roubaix schreef Wilfried de Jong een column over de winnaar: Nikki Terpstra. Hij hemelt de man, een jongen nog, zo hoog op dat hij er zelf ongemakkelijk van wordt. Waarom doet hij dat? Ik hoefde niet lang te zoeken. Hij laat hem zo stralen -hij noemt hem het Hoofd van de Koers- om zelf iets van die glorie op te vangen om er dan zelf mee te pronken. Want Wilfried is een onverbeterlijke ijdeltuit. Ik zal je vertellen waarom. In zijn tergende adoratie vertelt hij terloops (althans, zo lijkt het) dat hij ook zelf van wanten weet. Lees maar: 

‘Twee jaar geleden wilde ik zelf ervaren hoe het rijden over kasseien in Noord-Frankrijk aanvoelde. Sinds dat ritje doet de wijsvinger van mijn linkerhand raar. Iedere ochtend blijft hij staan terwijl de rest van de vingers buigen.

Een trigger finger als herinnering aan De Hel van het Noorden. Ik ben er zuinig op, hopelijk is het blijvend.’

Een triggerfinger overhouden aan een ongemakkelijk fietstochtje. Niemand weet hoeveel meter De Jong op de kasseien heeft afgelegd. Waren het er 100, 500? Heeft hij misschien wel meer dan een kilometer over die rotweggetjes gefietst? Wie het weet mag het zeggen. Maar dat kleine eindje was dus al genoeg om de wijsvinger zodanig te maltraiteren dat hij niet meer normaal wil functioneren. En dan is de arme man er nog trots op ook. Ach, misschien is het zijn binnenkomertje in een kroeg. Nog een geluk voor hem dat het niet zijn middelvinger is.

Maar goed, niet alleen Nikki is een held, Wilfried dus ook een heel klein beetje. Waarom ook weer? Omdat hij een wielerwedstrijd gewonnen heeft in, jawel, de Hel van het Noorden. We hebben meer Hellen, bijvoorbeeld de Hel van ’63, van Brabant, van Twente, nog een Hel van het Noorden, maar nu in Noord-Holland. Er zijn nog al wat van die gelegenheden die we zelf creëren, waar we wat mensen lopend, fietsend of schaatsend laten tobben en als ze over de meet zijn tot held uitroepen.

Echte helden

Vroeger was dat anders. Als je een schip vol kruit liet ontploffen en je ging zelf ook aan flarden, dan was je een held. Of als je met een zekere dood voor ogen toch uit je loopgraaf kroop en de vijand tegemoet ging. Of als je onderduikers herbergde. Of mensen met een zeer besmettelijke ziekte toch ging verplegen. Terwijl je wist welk risico je nam, of misschien niet helemaal, maar toch. Ik gun Nikki zijn heldendom. Hij kan vast heel goed en hard fietsen. En het heldendom van Wilfried? Daar brand ik mijn vingers niet aan…

P.S. Mocht je zelf wat willen fietsen over de kasseien, pas dan even op bij de kasseistraat van Hem. Zo’n 280 meter voorbij Willems ontbreekt er een kassei. Ik heb hem.

Advertenties

About this entry