Drie nachten

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daar zit ze nu. De kinderen zorgeloos op school, ze kusten papa vrolijk gedag en riepen nog ‘Goeie reis!’ Haar man, waar ze net innig afscheid van nam, op weg naar het vliegveld, weg, voor een paar dagen. Roerloze stilte in het huis. Buiten het geluid van een trein. Natuurlijk, de stad krioelt van het leven en de onrust. Iedereen is op weg. Maar zij niet, zij zit stil aan de keukentafel.

Wat houdt ze van hem. Juist nu die weg is. Ze voelt zijn vingertoppen over haar huid gaan, zijn lippen op haar gezicht, zijn tong die haar oorlelletje kietelt. ‘Niet doen!’ Maar hij moet het juist wel doen, nu! Hij is er niet. Drie dagen, een eeuwigheid.

Hij komt terug, het zijn maar drie nachten, hij neemt iets lekkers voor haar mee, of misschien iets moois. ‘Hoe was het?’, zal ze vragen, hun gesprek zal weer beginnen, ze zullen elkaar zoenen, het leven gaat weer kabbelen en ze zal weer ongemerkt gelukkig met hem zijn. Maar nu, nu is ze bewust gelukkig, ook al is hij er niet. Dat kan dus zomaar, dat je iemand mist en toch intens gelukkig bent. Ze blijft nog even zitten. Een rilling trekt over haar huid, alsof ze onder stroom staat, van haar stuitje tot haar kruin. Heel zachtjes kreunt ze, ze glimlacht. Ze krijgt de glimlach niet meer van haar gezicht. Ze hoort muziek. Ze is het zelf, ze neuriet hun lievelingsliedje. ‘True Love‘ uit 1956…


About this entry