Sven Kramer is een held

DSC_4189

Misschien dat u het nog weet, maar begin dit jaar, nog voor het gedoe op De Krim, niet eens zo heel ver daar vandaan, zijn de Olympische Winterspelen gehouden. Ook wel de Poetinsche Winterspelen genoemd, maar dat terzijde. Ene Sven Kramer heeft daar wat rondjes geschaatst, niet onverdienstelijk. Hij kreeg daar ook wel waardering voor, hoor. Sven kwam voor drie keer goud, maar ging met twee keer goud en een keer zilver. Er was nog een akkefietje van de vorige winterspelen, waar ‘verkeerd gewisseld’ zou zijn. Hij moest ‘revancheren’. Flauwekul natuurlijk. Het ging toen om 10.000 meter of zoiets. En nu wilde hij wel graag goud, juist op die afstand. Nu hebben ze mij altijd geleerd dat bij een wedstrijd gewoon de beste wint. Je kan dus niet van te voren een eerste plaats claimen. Dat loopt in de gaten. Het publiek wil graag de illusie dat het een wedstrijd is en dat op dat moment de beslissing valt. De sportcommentatoren doen in dat spelletje altijd enthousiast mee. Voor de bühne is iedereen ook tegen fixen. Daar komt in de praktijk natuurlijk niks van terecht. De commerciële belangen zijn gewoon te groot. Iedereen snapt dat ook. Maar goed, nog even over die tien kilometer. Ene Jorrit Bergsma, die ook regelmatig de ijzers onderbindt, wilde ook wel eens wat winnen. Maar laat hij nou net, per ongeluk, dat wel, die tien kilometer net iets sneller schaatsen dan Sven. Blijkbaar had Poetin zijn dag niet en kon er niet tijdig meer geknoeid worden met de uitslagen.

Maar waarom is Sven Kramer dan toch een held? Nou, Sven had dus de dampen in omdat Jorrit zo flauw deed. En dat liet hij dus merken. De 27-jarige TVM’er kon inmiddels wel weer lachen. Het besef dat hij niet de olympisch kampioen was op de 10.000 meter was er al snel. “Ik wist dat het geen droom was. Ook geen nachtmerrie. Daar deed het al teveel pijn voor. Het was gewoon werkelijkheid toen ik wakker werd. En dat is spijtig. Jorrit was gewoon de beste”, zei hij. Kramer verscheen dinsdag in een andere stemming bij de bloemenceremonie en bij het feest in het Holland Heineken House. Hij kreeg veel kritiek vanwege zijn chagrijnige houding. 

Goed, nobody is perfect. Hij scheen nog wat te liegen over zijn rug. En nu had ie onlangs weer iets met zijn neus. We zijn die hele Spelen allang weer vergeten, we halen onze fietsen uit het schuurtje: Tour de France! Zo niet onze sportcommentatoren. Die blijven zaniken over Sven. Het schoot Erben Wennemars, ook sportcommentator en vroeger niet onverdienstelijk op het ijs, in het verkeerde keelgat. ‘Sven is een held!’ Waarom? Omdat hij tot drie keer toe Jorrit -alsnog- feliciteerde. Ik ben een wat oudere man, toegegeven. Mijn helden waren mensen die nobele dingen deden. Mensen redden, onheil afwenden, dat soort dingen. Maar tijden veranderen. Je bent nu een held als je iemand ten lange leste nog feliciteert met zijn overwinning. Ik krijg heimwee. Naar vroeger.

Advertenties

About this entry