Evenbeeld

Ik zal sterven

De prachtige Laurenskerk in Rotterdam herbergt interessante kunst. Nietsvermoedend wandel ik er naar binnen. Ik ben er jaren niet geweest.

‘In de kapellen van de kerk worden thema’s verbeeld die met de Laurenskerk en haar plaats in Rotterdam te maken hebben. De voorheen leegstaande kapellen zijn met tot de verbeelding sprekende installaties en digitale toepassingen omgetoverd tot hedendaagse tentoonstellingsruimtes, met respect voor de laatgotische architectuur.’

In een van de kapellen, of eigenlijk is het niet eens een kapel te noemen, zijn twee grote spiegels opgesteld. ik sta als vanzelf stil om mijn evenbeeld te bekijken. Als ik er even sta, verschijnt ‘Ik’. Even later ‘zal’, en dan ‘sterven.’ Dat komt binnen: ik zal sterven. De tekst zoekt in mijn hoofd een kader. Wie zal sterven? Dat ik zal sterven, is zeker. Of heeft de kunstenaar aan zichzelf gedacht? Of heeft hij – ik ben in een kerk- aan Jezus Christus gedacht?

De tekst verdwijnt. Na een poos verschijnt opnieuw ‘Ik’. En even later ‘zal’. En dan ‘leven’. ‘Ik zal leven’. Ook dat komt binnen. En opnieuw zoekt mijn geest naar betekenissen. Opnieuw is het van toepassing op Jezus Christus. En op mij. In die volgorde.

ik zal leven


About this entry