‘Mijn leven is mislukt omdat mijn vrouw haar dag niet heeft’

DSC_3834 - versie 5

Lieve Mona,

Mijn leven is mislukt omdat mijn vrouw haar dag niet heeft. Ik draag haar altijd op handen en lik de stoeptegels schoon waar ze haar voet op zal zetten. Ze klaagt daarover, want daardoor worden haar schoenzolen nat en een beetje plakkerig. Vandaar dat ik ze voortaan eerst droogföhn. Geen zee is me te hoog en geen brug te ver om het mijn liefje naar de zin te maken. Ik heb echt alles voor haar over en wil alles voor haar doen, wat zeg ik, ik doe alles voor haar. Ze hoeft maar te kikken en het gebeurt du moment. Dat alles kan niet verhinderen dat er toch wel eens iets gebeurt dat haar even niet zint. Zo was de Ferrari deze week niet in de goede kleur gespoten, althans, de kleur viel net iets anders uit dan ze had verwacht. Natuurlijk heb ik ‘m onmiddellijk laten overspuiten, maar dan zijn we toch een halve dag verder. En wachten, wat heeft ze daar een hekel aan.

Laatste dreigde er een scheurtje in de nagel van de pink van haar linkerhandje. Ik heb de pedicure onmiddellijk ontslagen en een proces aangedaan. De plastisch chirurg die ik daarna ontbood, waagde het om vijf minuten later dan de afgesproken tijd op te komen dagen. Na een reprimande heeft de man toch nog een blik mogen werpen op de nagel en zelfs een spoedbehandeling mogen uitvoeren. Maar haar weekend was danig bedorven, dat begrijpt u. Een enkele keer ben ik ten einde raad. En soms, heel soms bekruipt me het gevoel dat ze een klein beetje misbruik maakt van het feit dat ik haar zo ben toegewijd.

Ik bedoel: als we halverwege een Atlantische vlucht niet kunnen omkeren omdat ze toch liever in Londen gaat shoppen dan in New York, dan kan ik daar toch niets aan doen? Het had gekund als we met onze privé-jet waren gevlogen, maar ze wilde liever een keertje ‘Emirates’ vliegen, net als een van haar vriendinnen. Ik begrijp niet waarom ik dan de rest van de vlucht voor van alles en nog wat uitgemaakt moet worden, ‘omdat ik toch wel had kunnen aanvoelen dat terwijl ze ‘New York’ zei, eigenlijk ‘Londen’ bedoelde’? ‘Iedere andere man zou dat onmiddellijk begrepen hebben, maar jij natuurlijk niet’. Uiteraard heb ik me uitgeput in verontschuldigingen en haar, eenmaal in Londen, bedolven onder nieuwe sieraden en cadeaus, maar het mocht niet baten. Zelfs haar masseur en tennisleraar kregen het te verduren ‘omdat ze per slot ook mannen waren.’

Mona, mijn vraag is: wat doe ik verkeerd? Hoe is deze vrouw, al is het maar voor een kwartiertje, tevreden te stellen?

U begrijpt dat ik niet kan wachten tot ik uw verlossend antwoord krijg.

Getekend,

‘Radeloos’


About this entry