Links: handig?

PICT0776

Ik ben echt anders, ik heb het altijd al geweten. Ja, jullie rechtshandigen zijn verreweg in de meerderheid, maar wij, linkshandigen zijn heel apart. Recent onderzoek wijst het uit.

‘Hersenonderzoek met links- en rechtshandigen laat zien dat er veel grotere verschillen zijn in de inrichting van de hersenen dan eerder gedacht. De verdeling van functies over de hersenhelften is bij linkshandigen minder sterk dan bij rechtshandigen. Het onderzoek laat zien dat dit ook geldt voor het visuele systeem voor het herkennen van gezichten. Linkshandigen gebruiken hiervoor beide hersenhelften, in tegenstelling tot rechtshandigen. Ook laat onderzoek met links- en rechtshandigen zien dat woordbetekenissen niet als abstractie zijn opgeslagen in het brein, maar als persoonlijke, belichaamde representatie. Het is voor het eerst dat dit experimenteel is aangetoond.’

Ik moet zeggen, ik herken het. En al doe ik er nu een beetje verwaand over, ik merk toch echt verschillen. Het laatste feit dat wordt genoemd heeft me aanvankelijk verbaasd. Ik had wel het vermoeden dat rechtshandigen, als ze woordbetekenissen opslaan dat doorgaans doen als abstracties en dat het mij niet lukte. Maar dat ik woordbetekenissen opsla als persoonlijke belichaamde representaties, daar moest ik toch even over nadenken. Maar na een poosje denken, zag ik ze voor me, die persoonlijke belichaamde respresentaties. Elk begrip heeft een vorm en is waarneembaar. Als ik een begrip oproep krijg ik een beeld, met daarbij behorende gevoelens en interpretaties. Aanvankelijk dacht ik dat iedereen wel zo zou denken. Maar nee. Het is toch een ding voor linkshandigen. Al zullen er wel gradaties zijn.

Beelddenker

Wat ik nu nog eens wil weten of linkshandigheid en beelddenken ook met elkaar te maken heeft. Ik ben een uitgesproken beelddenker. En het wordt ‘erger’. Sinds ik het weet, leg ik me er op toe. Voor mij lijkt beelddenken wat langzamer te gaan dan denken in abstracties, maar misschien komt dat wel door de vrachten associaties, natuurlijk ook in beelden. Associëren en denken in beelden (of in muziek of geluiden) vind ik wel heel leuk: het verrijkt. Waar anderen de schubben krijgen van de omwegen, word ik op tal van ideeën gebracht. Die op het moment zelf niet altijd nuttig zijn, maar later wel van pas komen. Albert Einstein verwoordt het zo mooi: ‘De mens die zich omringt met feiten, niet toestaat dat hij verrast wordt, geen flits van intuïtie kent, geen veronderstellingen maakt, geen risico neemt, leeft in een afgesloten cel.’ Ik heb wel eens te maken met zulke mensen. Het kost me dan moeite om me in hun wijze van denken te verplaatsen. ik zie de voordelen wel: het is efficiënt, maar ook saai.

Mijn hersenen zijn net een grote rommelzolder. Hoe ouder ik wordt, hoe meer er op gestouwd ligt. Het zoeken in die hoeveelheid wordt gaandeweg lastiger. Elke gedachte is als een beweging waardoor er onverhoeds weer andere gedachten worden aangestoten. Om de haverklap vallen er dingen om en rollen er nieuwe en oude gedachten over de grond, die ik natuurlijk met nieuwsgierigheid of herkenning oppak. Waarom heb ik zo’n voorliefde voor deze manier van denken? Omdat ik er mee behept ben? Kan zijn. Natuurlijk, ik weet niet beter. Maar nu ik me verdiep in de verschillende denkstijlen leer ik die van mij wel meer waarderen. (Alweer) Einstein zei: ‘Logica brengt je van A naar B. Verbeelding brengt je overal.’ en ‘Voorstellingsvermogen is belangrijker dan kennis.’ En juist die verbeelding is een uitstekend instrument. Het geeft wel allemachtig veel rommel in mijn hoofd. Het lijkt wel op beeldhouwen: het veroorzaakt stof en puin. Pas als alle stof is opgetrokken en het puin is geruimd kan ik naar het eindresultaat kijken. Heeft het proces naast gruis en stof ook nog een bruikbaar beeld opgeleverd? Zitten er nog bruikbare ideeën tussen de brokstukken? Was de wanorde de moeite waard?

Ik troost me met een uitspraak van Einstein: Geniale mensen zijn zelden ordelijk, ordelijken zelden geniaal.

Advertisements

About this entry