Bultrug Johannes / Johanna

walvis1663

De bultrugwalvis Johannes is dood. Het dier lag sinds woensdag 16 december op de zandplaats De Razende Bol. Het aanspoelen, de reddingsoperaties, de pogingen het dier te doden (en het mislukken daarvan) en dan nu de dood ervan heeft heel wat mensen beziggehouden. In honderden tweets uitten mensen hun medeleven, hun irritatie, hun ongenoegen over van alles en nog wat rondom de walvis. Als laatste werd een stille tocht geopperd. De meeste reacties daarop waren die van ongeloof. Het gaat de meeste mensen te ver om voor een dier een stille tocht te houden. De suggesties kan rekenen op stevige reacties, eigen aan het medium Twitter. ‘Wegens het overlijden van bultrug Johannes zijn dit weekend alle amateur viswedstrijden afgelast.’, ‘Ik wil graag een stille tocht voor mijn rundervink van gister, er kwam nog vocht uit.. Ik denk dat hij huilde..’, ‘bultrug johannes het waren twee fan-tas-tische dagen’, ‘Ik vind bultrug Johannes het best geslaagd kunstproject van@looovetinkebell tot nu toe.’ Er wordt dus flink de draak gestoken met de emoties rond de dood van het dier. Ondertussen vraag ik me af waar zoveel empatie vandaan komt.

Schermafbeelding 2012-12-16 om 15.53.41

Mijn vader nam me eens mee toen ik nog een jochie was naar een walvis die werd tentoongesteld op een trailer. Het dier was ingesmeerd met een soort pek, want hij rook sterk naar asfalt. De bek was opengesperd. Er was een lamp in opgehangen, zodat je goed de kaken kon zien. In plaats van tanden had het dier een soort borstels om de krill te vangen. Het intrigeerde me behoorlijk.

Stille tocht?

Het opperen van een stille tocht irriteert me. We houden een stille tocht voor mensen die op tragische wijze aan hun einde zijn gekomen. Als we het nu ook voor dieren gaan doen, vind er een soort devaluatie plaats. Daarbij komt nog dat we per dag duizenden dieren doden voor consumptie, terwijl maar weinig mensen zich daarover opwinden. Welke (diepe) gevoelens gaan er om in degenen die nu ontroerd zijn bij de dood van Johannes? Alleen al het feit dat het dier een naam heeft gekregen is tekenend. De suggestie die iemand deed om de stille tocht langs de Japanse ambassade te laten verlopen vind ik zo gek nog niet. Toch schuilt er in het geheel iets van hypocrisie. Ik kan begrijpen dat we ons druk maken over een dode walvis. Het zal niet gebeuren voor een aangespoelde haring of makreel. Maar als dit zoveel emotie oproept, waar is die dan als er dingen gebeuren die veel ernstiger en ingrijpender zijn? Onlangs waren de ontruimingen van de tentenkampen van de uitgeprocedeerde asielszoekers in het nieuws. Er was wel enige ophef -ook over de ongelukkige tweet van Leon Sinke-, maar niet in die mate die de ernst van de zaak verdient. Wat me bij alle ophef en opwinding ook opvalt is dat ‘de ander’ steeds in de fout is gegaan. Zelden steekt de twitteraar de hand in eigen boezem. Ik snap dat: als je jezelf ziet als onderdeel van het probleem (en dus ook van de oplossing) val je even stil. Van mij mag het skelet van Johannes naar Naturalis. Of botje voor botje geveild op internet.

Een ander blog over de bultrug.

Advertisements

About this entry