Konijntje

Gisterenavond, op weg naar huis, zag ik ter hoogte van camping de Krakeling, net voorbij de rotonde een konijntje op de weg liggen. Aangereden door een auto. Ik reed door, maar even verderop ben ik toch omgekeerd en, na de rotonde opnieuw genomen te hebben, toch even uitgestapt. Het was een jong dier. De klap was behoorlijk aangekomen, een oog puilde uit de kas, het andere was niet zichtbaar door het bloed. De buikwand was ook niet meer intact. Het diertje voelde nog warm aan. Ik legde het in de kofferbak. Thuis heb ik met een scherp mes en een snoeischaar -daar knip ik de botten mee door- het konijntje gevild. Het was een wijfje. Nieren, maag en lever waren intact en zagen er goed uit. Het grootste deel van de darmen ook, er was een deel gescheurd. De weegschaal gaf 645 gram aan. Tijdens het villen kwamen er beelden uit ‘The lord of the Rings’ boven, waar Gollum twee konijnen presenteert aan Frodo. Hij wil ze rauw verorberen, maar Sam verhindert dat. Ze moeten in een stoofpot met ‘tato’s’ (po-ta-to’s!), tot groot ongenoegen van Gollum.  Ik ga dit konijntje ook stoven, denk ik. Wat Provençaalse kruiden en wat verse aardappeltjes. Een goed idee. Desgevraagd zei mijn lief geen enkele moeite te hebben met het feit dat ik vers wild van de weg raap. ‘Beter dan dat het platgereden wordt. Nu heeft het nog nut.’ Maar of ze er van eet… Ze is niet zo wild op wild.

Advertenties

About this entry