‘Greed is good’

De financiële markten, ik hoor die term de laatste tijd iets te vaak langs komen in het nieuws. ‘In de economie is een financiële markt een mechanisme dat mensen in staat stelt te handelen in financiële zekerheden (zoals effecten en obligaties) , grondstoffen (zoals (edele) metalen of agrarische goederen) en ander gemakkelijk uitwisselbare zaken van waarde, dit tegen transactiekosten en tegen prijzen die de verwachtingen van beleggers omtrent de toekomstige kasstromen weerspiegelen.’ Aldus Wikipedia. Aha, het zijn dus mechanismen. In het nieuws lijken het wel superieure anonieme krachten, boven elke wet verheven, die eisen stellen aan overheden. Het lijken wel goden. ‘De markten verlangen van de overheden nu een gebaar waardoor het vertrouwen in de financiële sector weer toeneemt.’ In rond Hollands: wil de overheid de belastingbetaler alstublieft nog een poot uitdraaien zodat wij dat geld geruisloos kunnen wegsluizen naar plekken waar niemand (behalve dan degenen die de ‘markten’ manipuleren) er aan kan komen.

Politici en bankiers

Wat ik nu zo gek vind is dat politici die financiële markten die de hele boel dicteren geen strobreed in de weg leggen. Ik weet natuurlijk ook wel dat banken geen poot kunnen verzetten als ik geen geld stort op spaarrekeningen en in belegginsproducten. Ik verwacht als klant ook een redelijk rendement. Maar langzamerhand is wel duidelijk dat er een rookgordijn is opgetrokken waarachter mensen, echte mensen, de kluit belazeren.

‘Greed is good’

Marcus Agius en Bob Diamond, beiden van Barclays, hebben gefraudeerd met het zogenaamde Libor-tarief, een rente die bankiers onderling vaststellen als ze geld van elkaar lenen. Beste lezer, dat hoort niet. Het is het zoveelste schandaal in bankenland. Niemand heeft nog vertrouwen in de financiële wereld. De politiek raakt met dit wantrouwen besmet als ze niet ingrijpt. Ik ga eens kijken of ik nog ergens een ouwe sok heb liggen…

Advertisements

About this entry