Met een goede vriend uit eten bij ‘Vroeg’ in Bunnik

Mijn lief en ik hadden er al eens gegeten en het was ons goed bevallen. Mijn vriend was er herhaaldelijk langs gefietst met zijn lief en zijn jongste zoon, op weg naar hockey. De jongste speelt bij Kampong en in de Nederlandse selectie (B). Ze waren blijkbaar nooit afgestapt. We eten regelmatig met elkaar, als het kan in de buurt. Vorige keer waren we bij Tapatapa. En nu dan bij ‘Vroeg’, ondergebracht in een historisch pand: ‘De eerste keer dat we de boerderij vermeld zien in de geschiedenis is in 1599.Toen werd de boerderij nog “Rijsoort” genoemd. De bewoner was Willem Janse Raeymaeker die op 6 december 1616 overleed. Zijn grafsteen is nog terug te vinden in de hervormde kerk te Bunnik. In 1672 is “Rijsoort” in de brand gestoken door de Fransen. Pas in 1675 wordt de herberg herbouwd. Ergens tussen 1677 en 1702 heeft de toenmalige prins Willem III (gehuwd met Mary Stuart) een nacht in de herberg geslapen. Door deze bijzondere gebeurtenis heeft de boerderij de naam ‘de Prins’ gekregen. En nu maar hopen dat de Fransen niet opnieuw langskomen.’

We begonnen met een mooi glas witte wijn, Chardonnay Clos Mont Blanc . Die vonden we zo lekker, die zijn we blijven drinken. Hij bestelde vooraf Visstoofpot met schorseneer, knoflook en geroosterd brood, ik Gerookte ganzenborst op een salade, gegrild brood en een grove marmelade van pruim. We waren beiden zeer tevreden. Het hoofdgerecht was voor beiden hetzelfde: Botermalse runderlonghaas met eigen jus en hete bliksem. Runderlonghaas wordt gesneden van het zeer malse vlees uit het middenrif. Als je nog een slager treft die het snijdt, dan zie je dat hij het vlees schuin met de draad mee snijdt. Vlees met een lange draad is over het algemeen veel smakelijker. Bij Vroeg wordt zoveel mogelijk gekookt met producten uit de omgeving, liefst van biologische teelt. Dat proef je.

Make the most of now!

Het gaat goed met hem. Dat betekent dat het ook goed gaat met zijn kinderen. Hij zit er bovenop en de jongens presteren dan ook bovengemiddeld. De slogan van Vodafone is hem uit het hart gegrepen. Zijn lief en hij verdienen goed en geven het ook royaal uit. In de weekends op pad, winkelen, uit eten. Vaste stek is Amsterdam. Regelmatig maken ze een citytrip, laatst naar Berlijn. Hij huurt dan een appartement. Prettiger dan een hotel en nauwelijks duurder. Je hebt meer comfort en meer privacy.

Samenleving

We verschillen dag en nacht en dat maakt onze ontmoetingen steeds weer levendig. Het gesprek komt op de huidige financiële en economische crisis. Natuurlijk merkt hij het, maar niet persoonlijk. De omzetten van de bedrijven waar hij en zijn lief werken zijn goed. Hard werken heeft resultaat. Maar om zich heen ziet hij het wel. Ik merk het meer dan hij, maar dat komt omdat ik -onder andere- loopbaanadviseur ben. Ik ben er meer op gespitst. Soms zomaar, van de ene dag op de andere, staat iemand op straat: contract beëindigd, er uit gewerkt. Of in het geval van een zelfstandige professional: het werk is ineens ‘op’. Persoonlijk vind ik de economische en financiële chaos op dit moment groot (en veel beleggers met mij). Ik kan er naar kijken als een schouwspel, alsof het hier gaat om een fenomeen in de natuur, de economie als een organisme. Zodra ik me realiseer dat het om werk gaat, om inkomens waar gezinnen van moeten leven, is het geen schouwspel meer. De economie is geen organisme. Het is mensenwerk.

‘Nederland moet sterker uit deze crisis komen’

Met een vastberaden trek zegt onze MP Rutte dat. Volgens hem betekent dat dat we de broekriem moeten aanhalen. De overheid snoeit hard in de uitgaven. Dat doet pijn. Kwetsbaren in de samenleving die afhankelijk zijn van solidariteit voelen zich op achterstand gezet. Misschien heeft Rutte gelijk. Zonder een huishoudboekje dat op orde is lukt het niet, kijk maar naar Griekenland. Mijn vriend is het in grote lijnen met Rutte eens. Ik niet, maar ik ben het niet heftig oneens met hem. We hebben het over de toekomst. Als ik opmerk dat ik niet geloof in een oneindige cyclus, dat het straks wel weer goed komt (en daarna weer minder), dan bevreemdt mijn vriend dat, ik zie het aan hem. Hij probeert in het hier en het nu te leven. Goed, zijn jongens moeten zich goed voorbereiden op hun toekomst, en dat gaat lukken, maar veel verder kijken, waarom zou je? En inderdaad, daar valt niet veel met zekerheid over te zeggen. Maar als ik kijk naar deze aarde zie ik die niet eindeloos onze uitbuiting en vervuiling verdragen. Hij reageert er niet op. Levensbeschouwelijk Op een punt zijn we echte tegenpolen: op levensbeschouwelijk terrein. Waar ik heilig overtuigd ben van het feit dat er meer is tussen hemel en aarde heeft hij sterke twijfels. Hij zal het niet ontkennen, maar het is hem te onzeker. en ten diepste doet het er niet toe. Het intrigeert me. Ik zou graag even dat stukje van zijn brein een half uurtje mee willen maken. Hoe kan iemand zonder een overtuiging als de mijne leven? Als ik het zo opschrijf klinkt het dwingend. Maar zo bedoel ik het niet. Ik vind het echt onvoorstelbaar. Tegelijk zie ik dat het heel goed kan. Een mysterie.

We kunnen niet kiezen uit de desserts op de kaart. Dus nemen we ze allemaal: er is een mogelijkheid om van alles wat te nemen. Inderdaad het zoete einde, bijna teveel. Een espresso tot slot. Het was lekker en genoeglijk. In het voorjaar, spreken we af. Wie een leuk restaurant weet meldt het en dan gaan we daar eten. ‘Vroeg’ vind ik een prima plek, mij zien ze wel terug, in ander gezelschap.


About this entry