In memoriam Paul Schipaanboord

‘Inderdaad, je hebt het goed, je enkelband is gescheurd’ Ik had het wel gedacht. Op 17 december 2010 rende ik naar de halte om een bus te halen. Maar er lag een verse laag sneeuw en dan is rennen niet slim. Ik ging ‘door mijn enkel’, maar heb de bus nog wel gehaald. Resultaat: een heel pijnlijke instabiele en gezwollen enkel. Toen ik de dag erop een bloeduitstorting zag besloot ik naar de fysiotherapeut te gaan. Ik was wel eerder bij Paul geweest. Hij hield praktijk in hetzelfde gebouw als de huisarts, dus da’s gemakkelijk. Een rustige man, met een open blik en ferme handen. Dat hoort bij het vak. Tijdens de behandeling -mijn enkel werd getaped- praat je wat, over je werk, over het letsel, over plannen met de feestdagen, meer koetjes en kalfjes.

Na de jaarwisseling was het toch nog niet over, mijn voet bleef instabiel en pijnlijk. Paul ging masseren en deed wat oefeningen. Hij was natuurlijk ook vrij geweest. Van mijn lief, die ook wel bij hem kwam begreep ik dat hij na een periode vrij weer het meest moest wennen aan de gesprekken. Ik kon me daar iets bij voorstellen. We hadden het in de sneeuwrijke periode over de natuur en de landschappen. Hij genoot van het uitzicht vanaf de Wakkere Dijk tijdens zijn rit tussen Eemnes en Zeist. Inderdaad, een prachtig panorama. Hij luisterde belangstellend naar mijn verhaal, gaf rustig en nuchter oefeningen op en controleerde de voortgang. In zijn uitleg over wat er aan de hand was proefde ik deskundigheid en ervaring. Een aimabel mens.

De telefoon gaat. De afspraak van mijn lief wordt een week uitgesteld, geen toelichting. Een paar dagen later een brief van de praktijk, waarin we op de hoogte worden gesteld van het overlijden van Paul Schipaanboord. We vallen stil, het is zo onwezenlijk. Ik zie hem nog lopen, knikken. Maar het is echt zo, Paul Schipaanboord is niet meer.

Op de site van de Tennsivereniging Eemnes stond het volgende:

‘Zaterdag 9 april is tijdens de competitiewedstrijd bij de TV Nigtevecht Paul Schipaanboord overleden. Een afschuwelijke gebeurtenis. Nadat hij onwel was geworden op de baan mocht de reanimatie van een toegesnelde arts en de Ambulancedienst uiteindelijk niet meer baten. Wij wensen zijn vrouw Anna, hun zoon Sjors en alle familie en vrienden bijzonder veel sterkte toe.’

Er valt een stilte, een lege plek. Een kundig, vriendelijk en bescheiden mens leeft niet meer.


About this entry