Alexander de Grote in het Hermitage Amsterdam

Mijn lief en ik waren er nog niet geweest, in het Hermitage Amsterdam. We hadden een documentaire gezien over de succesvolle restauratie en waren onder indruk van de architectuur. En, heel uitzonderlijk, binnen de begroting! Uniek, dat Nederland in de gelegenheid is om uit de enorme rijkdom van het Hermitage te putten om in Amsterdam ten toon te stellen. Mijn lief vindt het ook een beetje jammer want nu is het argument om in het hermitage in Sint Petersburg te gaan kijken iets minder geldig. Nou is dat ook wel een heel eind…

Alexander de Grote

Ik was eerlijk gezegd een beetje bang dat het heel veel mythe zou zijn  -want deze man sprak en spreekt enorm tot de verbeelding- en weinig materiaal uit zijn eigen tijd. Maar niets is minder waar. Heel zorgvuldig is materiaal tentoongesteld uit culturen waarmee Alexander in contact is gekomen tijdens zijn veldtochten en de invloed die zijn eigen cultuur vervolgens weer had op die van de veroverde volken. De tentoonstelling is mooi opgebouwd: het begint met de mythe. Daarna wordt je in de ‘historische werkelijkheid’ geleid. In chronologie volgen dan de culturen die elkaar ontmoet hebben. Daarna de gevolgen daarvan (de wederzijdse beïnvloeding) en daarna de gevolgen op de langere termijn. Het hellenisme lijkt een regelrecht resultaat van de verrichtingen van Alexander. En de betekenis van deze transnationale cultuur laat zich tot op de dag van vandaag nog merken. Het laatste deel van de tentoonstelling, de invloed van Alexander op de nabije geschiedenis en het beeld dat men van hem had (zoals bijvoorbeeld Napoleon) sluit weer aan bij de mythe. De cirkel was rond.

Het Hermitage ligt (bijna) in de Joodse buurt van Amsterdam. Ik voelde me ongemakkelijk toen ik er door liep. Hoewel het er bruist van het leven en de bedrijvigheid voelt het toch leeg aan: hier heeft een vitale Joodse gemeenschap gewoond, die door de Nazi’s is uitgemoord. Een wetenschap waarmee het moeilijk leven blijft…

Advertenties

About this entry