Goudhaantje

Het is koud, het regent zachtjes en er is vrijwel niemand, op maandagmorgen op Amelisweerd. Mijn lief en ik lopen door een kil winterbos, waar alleen de sneeuwklokjes koppig het idee van lente uitdragen. De meesten nog in knop, verderop bloeien al wel dubbele. We wilden er even uit, we denken na over haar module Internationalisering. In het kader van de module Communicatie wil ze graag aandacht besteden aan Kindertheologie, zoals dat in Duitsland opgeld doet. We hebben al onze deelname aan een conferentie in Kampen gepland, de hulp toegezegd gekregen van Henk Kuindersma, expert op dit terrein. We plannen nog een bezoek aan de universiteit van Kassel, waar we professor doctor Petra Freudenberger-Lötz hopen te spreken (zij zal ook op de conferentie aanwezig zijn) en een bezoek te brengen aan de Lernwerkstatt Religion. Een vriendin haalde de foutjes uit de mail aan Petra Freudenberger. Mijn lief is al begonnen aan een selectie van literatuur. We doen dit samen, want ik wil graag ‘Geloof in je kind’ van de grond tillen. Veel leerkrachten in het basisonderwijs vinden het vak godsdienst niet eenvoudig. Op PC-scholen heeft het merendeel van de kinderen -en hun ouders- er niks mee, en ook veel leerkrachten zijn, hoe zal ik het zeggen, kerk-gedistantieerd. En toch is elk mens en ook elk kind een religieus wezen, met ‘recht op spiritualiteit’. Naast leerkrachten wil ik ook ouders een hand reiken in het voeren van theologische gesprekken met kinderen. Het lijkt veel op filosoferen met kinderen. De huidige cultuur in het onderwijs helpt niet echt mee, maar veel leerkrachten weerstaan moedig de verschraling in het onderwijs en willen wel degelijk. Als ze maar weten hoe.

In het bos laten we onze gedachten de vrije loop. Amelisweerd is de achtertuin van Utrecht. Dat merk je op zondag: theehuis Rhijnauwen barst uit zijn voegen. Er wordt op dit moment hard gewerkt aan uitbreiding van parkeerplaatsen en vernieuwing van enkele bruggen over de Kromme Rijn. Maar nu is het stil en rustig in het bos. Ineens zijn ze er, vlakbij, absoluut niet schuw, stampvol energie, rusteloos, en klein: goudhaantjes! Onopvallend is hun verenkleed op een paar vurige strepen na op hun kop, zwart en geel. We houden onze adem in en staan stil, alleen onze ogen bewegen. Snel en nauwkeurig speuren ze elk twijgje af op zoek naar iets eetbaars. Ons keuren ze geen blik waardig: we zijn dan ook niet eetbaar in hun ogen. Ze moeten door, op naar de volgende struik, we zien ze niet meer.

Middenin een gedachtestroom worden we stilgezet, even uit onze concentratie gehaald om deze vogels toe te laten. Verwondering, ja, dat is het woord. Deze kleine vogels zijn gewoon zo mooi, wie daar niet voor stil houdt en niet naar kijkt, ja, die lijkt mij ziende blind en horend doof…


About this entry