Ontmoeting in Tapa Tapa in Zeist

Het zal al weken in de pijplijn, maar we zijn allebei druk. Maar nu dan toch eindelijk: afgesproken bij Tapa Tapa in Zeist, een nieuwe tapasbar, vanaf half 2010 open. Ik had er nog niemand over gehoord. Dat is op zich een signaaltje, maar zegt natuurlijk niet alles. Mijn vriend, met wie ik van tijd tot tijd eet en bijpraat had redelijk goede commentaren gehoord. We waren verrast: je kon hier ook een onbeperkt menu bestellen, niet duur. Dat hebben we gedaan, mooie fles biologische wijn erbij, Savia Viva Tinto DO Penedes, van Sauvignon en Granatxa.

Hij doet een boekje open over het harde en snelle zakenleven. Hoe de baas van de transnationale onderneming er alles aan doet om de aandeelhouders tevreden te stellen, want dat is goed voor zijn bonus. Het betekent wel dat er wereldwijd 60.000 mensen uitvliegen. Dat levert natuurlijk een lean and mean bedrijf op, maar je flikt zo’n kunstje maar een keer, want bij iedere overgebleven werknemer loopt het werk nu over de schoenen. Geen wonder dat ie druk is. Maar hij is met meer dingen druk: de schoolcarrière van zijn jongste zoon gaat als een droom, die van zijn oudste bepaald niet. Het is dus wel eens spannend daar in huis. Hij vraagt me hoe ik het aanpakte met mijn dochter, die op de middelbare school nu ook niet bepaald het toonbeeld van vlijt was. We hebben er natuurlijk ook wel energie in gestoken: huiswerkbegeleiding, praten, mopperen, zeuren. Uiteindelijk is er ‘afgetrapt’ en bij haar positieven gekomen. Staat dat straks niet raar op haar CV, dat ze de HAVO via een omweg heeft afgemaakt? Nee, je kunt er aan zien dat ze een doorbijter is die leert van haar ‘fouten’ en die uiteindelijk komt waar ze wil. Ik ben trots op haar! Wel heb ik moeten leren om het los te laten. Ik zie aan alles dat mijn vriend nog niet zover is. Tja, daar doe ik niks aan…

Huis

Hij zoekt samen met zijn partner een ander huis. De markt zit op slot, maar hun huis is aantrekkelijk. Het probleem zit meer in de verschillende smaken. Ze worden het maar niet eens over de contouren van hun nieuwe stek. Zolang je niet op de schopstoel zit is het niet zo’n ramp.

Tapas

Wij Nederlanders huldigen weleens de stelling ‘Veel is lekker’. Er is voldoende keus en de porties zijn groot genoeg. We bestellen steeds per vijf: koud, vis, vlees. Mandje brood erbij en aioli. De ingrediënten zijn goed, maar het is niet Spaans genoeg. Het smaakt wel, maar niet zoals ik dat gewend bent van tapas. We sluiten af met een Cream Catalana, die veel lijkt op een creme brulée. Uiteindelijk stappen we verzadigd naar buiten. Een voldoende voor deze tapasbar, maar niet meer dan dat. Nee, we komen niet terug, maar dat komt omdat we steeds iets nieuws willen proberen. Vroeger moest het op de fiets te bereiken zijn omdat we er wel een wijntje bij dronken. Die periode hebben we wat afgesloten, een fles met z’n tweeën voor een hele avond, dat is netjes, toch?


About this entry