Muizenissen

Iemand roept de hulp van een coach of loopbaanadviseur doorgaans in als hij of zij denkt hulp te kunnen gebruiken. Het is natuurlijk het mooist als iemand (nog) slagvaardig en energiek is, maar wees eerlijk: vaak zit je toch al een beetje in de lappenmand als je een beroep doet op een ander. Is daar iets mis mee? Nee! Mijn doel is om je zo goed mogelijk (en binnen een redelijke termijn) weer ‘op de been’ te helpen. Mensen oprichten en op eigen benen laten staan -en gaan!-, daar gaat het om. En natuurlijk om de goede richting, want ‘als je niet weet waar je heen wilt, is elke weg goed’ luidt een Afrikaans spreekwoord.

Hobbels

Niks gaat vanzelf. Handig is het dan als je weet waarom het soms niet gaat zoals jij wilt. Dat vraagt om een pas op de plaats. Zelf heb ik dat lijfelijk ervaren door labyrinten te lopen in Franse kathedralen. In een labyrint kan je, in tegenstelling tot een doolhof, niet verdwalen. Er is maar een weg naar het centrum. De loop van die weg is echter verre van logisch. Onderweg krijg ik de aanvechting om van de tegels af te stappen en direct door te lopen naar het centrum. Maar dan bederf ik het spel en ontzeg me de beloning voor mijn tocht. Blijkbaar is niet het centrum het doel, maar de weg zelf. Inclusief de onverwachte wending. Stilstaan op zo’n keerpunt is vruchtbaar.

Muizenissen

Maar daar bekruipen me wel gevoelens van onzekerheid, tegenzin, machteloosheid, ergernis, een laag zelfbeeld, spijt, etc. De natuurlijk reactie is om deze te negeren, te verdringen. We stoppen ze weg. Veel mensen hebben dozen vol weggestopte gevoelens. Wat ik doe als coach is: de doos openen. En daar zijn ze, de muizenissen. Aan de staart van elke muis hangt een kaartje met een opmerking. ‘Dat lukt me nooit’, ‘Wat zullen ze wel niet denken’, ‘Het ging nu goed, maar dat was mazzel’, ‘Maar als…’, ‘Zie je me al…?’, ‘Nee, daar begin ik niet aan, veel te …’. Ik heb meer zinnen dan muizen. We pakken op goed geluk een muis en praten over de opmerking aan het staartje. Amusant is om de opmerking uit te vergroten. Door een karikatuur te maken van de angst of onzekerheid wordt deze tot de juiste proporties teruggebracht. Dat was precies wat een kandidaat van me schreef in zijn reflectieverslag van het gesprek… Als hij bij me weggaat heeft hij altijd nieuwe moed gevat om op weg te gaan. Hij heeft die moed ook nodig om de opdrachten die ik hem geef op te pakken en uit te voeren. Eén muis, da’s geen probleem. Maar dozen vol, daar moet je vanaf.


About this entry