Hechte samenleving

Trouw, 23 NOVEMBER 2010

“Franse vrouw drie weken vast in badkamer

PARIJS (ANP) –  Een 69-jarige inwoonster van een appartementencomplex in een Parijse buitenwijk heeft een hachelijk avontuur in haar badkamer maar ternauwernood overleefd. Ze zat twintig dagen opgesloten in de badkamer, voordat de brandweer haar zwaar ondervoed bevrijdde, zo meldde de Franse krant Le Parisien dinsdag.

De vrouw, wier identiteit niet is vrijgegeven, kwam op 1 november vast te zitten in de badkamer doordat het deurslot blokkeerde. In de weken daarna probeerde ze haar buren te alarmeren via klopsignalen op de waterleidingen.

Omwonenden dachten lange tijd dat een van de flatbewoners in de nachtelijke uren aan het klussen was, en begonnen een petitie-actie tegen deze onbekende persoon. Uiteindelijk waarschuwde een buurvrouw afgelopen vrijdag toch maar de politie. Die ging de woning binnen en trof de vrouw aan. Ze had zich in leven gehouden met kraanwater.”

De vrouw is 69 jaar oud en woont in Epinay-sous-Sénart, in de buurt van Parijs. Toen zij begin deze maand naar haar badkamer ging, deed zij de deur op slot, maar kreeg die later niet meer open. De badkamer had geen raam. De vrouw riep wel om hulp, maar niemand hoorde haar. Pas na drie weken schakelde een buur, die het raar vond dat ze de 69-jarige vrouw al zolang niet gezien had, de politie in. Toen een agent een zacht stemmetje uit de flat hoorde komen, werd een raam geforceerd. Zo kon de vrouw worden bevrijd. Ze is sterk vermagerd opgenomen in het ziekenhuis, maar maakt het naar omstandigheden goed. De 69-jarige Française heeft zichzelf in leven gehouden door warm water te drinken.”

Renée (niet haar echte naam)

Ik ga er zomaar van uit dat ze alleen woont. Anders was ze nooit drie weken opgesloten geweest. Macht der gewoonte, je badkamerdeur op slot doen, terwijl er niemand je kan storen. Een raam van het appartement moest worden geforceerd om binnen te komen. Een omwonende merkte op een gegeven moment op dat hij haar niet zag. Dat was vreemd en hij alarmeerde de politie. Renée overleefde het, er werd nog naar haar omgekeken. Het is trouwens aardig om te zien hoe een buurman (Le Parisien) verandert in een buurvrouw (Trouw). In Le Parisien wordt hij ongerust omdat hij de aardige dame niet meer langs ziet komen. Een andere buurman, Nasser, hoorde ’s nachts geluiden en dacht dat er iemand aan het klussen was. Een aantal bewoners van het appartementengebouw komt door dit bericht wel in en bepaald daglicht te staan. Ze komen wel in actie als hun rust wordt verstoord, maar niet als een medebewoonster wekenlang niet wordt gezien.  Zo nu en dan worden we opgeschrikt door berichten van mensen die weken, maanden of wel jaren dood in hun huis liggen zonder dat iemand gemerkt heeft dat ze stierven.

Harteloze samenleving?

Natuurlijk verandert onze samenleving verder van een ‘Gemeinschaft’ naar een ‘Gesellschaft’. Zo’n ontwikkeling stopt niet ineens omdat we die geconstateerd hebben. Toen we doorkregen dat bepaalde architectuur deze ontwikkeling bevorderde zijn we er ook niet mee opgehouden om zo te blijven bouwen. Naar mijn idee is de inrichting en beleving van een samenleving een vrucht van een mentaliteit. Die wordt gevormd door levensbeschouwelijke bronnen waar een samenleving uit put. We zijn uit andere bronnen gaan putten in West-Europa. De joods-christelijke-humanistische bronnen zijn niet meer de enige, en ze worden minder benut. Dat moet -op den duur- gevolgen hebben voor de mentaliteit en de onderlinge omgang. Of dat hier nu ook het geval is? Ik constateer dat deze vrouw uiteindelijk gered is doordat een buurman alarm sloeg.

Responsibility Gap

Het is niet zo dat mensen niet naar elkaar willen omkijken en voor elkaar willen zorgen. Het ontbreekt hen aan tijd en mogelijkheden. In het rapport van het Henley Centre (2003) wordt dat onderzocht en aangetoond, althans voor de Britse samenleving. Daar (ook daar) wordt de overheid als de meest verantwoordelijke aangewezen als het gaat om zorg voor de zwakkeren in de samenleving. dat zal bij ons niet anders zijn. Maar de overheid trekt zich terug en nu sneller dan ooit door de ingrijpende bezuinigingen die op stapel staan. We gaan daar de komende jaren veel van merken. Ik ben benieuwd hoe de samenleving zal reageren als mensen merken dat ze geen beroep meer kunne doen op allerlei voorzieningen die tot nu toe intact zijn. Een nieuwe mentaliteit, waarin we weer omzien naar elkaar, heeft tijd nodig om te groeien, heeft ook randvoorwaarden nodig om te gedijen. Zullen die er zijn?


About this entry