Life is good

Je kent ze vast wel, die t-shirts van Life is good, met Jake erop. Hij geniet van het leven. Het zijn lekkere shirts met een mooie uitstraling en een goed verhaal. Ik heb er een paar en draag ze graag, vooral in mijn vrije tijd. Ze geven me een vakantiegevoel. De tekst voorop is een statement. Ik realiseerde me dat heel goed als ik met zo’n t-shirt aan bij mijn vader op bezoek ging in het verpleegtehuis. ‘life is good’, maar gold dat ook voor de bewoners, voor mijn vader, van wie het leven uit elkaar viel, ineenschrompelde tot een gebrekkig vegeteren, tot een angstig ronddolen in een bos dat steeds donkerder wordt? Toch is het nooit bij me opgekomen om voor ik naar hem toeging dat t-shirt uit te trekken. Ik heb wel eens een verpleegkundige aandachtig zien kijken naar Jake, naar het onderschrift.

Mijn vader

Van de 83 jaar dat hij geleefd heeft zijn de laatste zeven gekenmerkt door Alzheimer en Parkinson. Natuurlijk niet direct in alle hevigheid. Vooral de laatste negen maanden waren ontluisterend. Maar voor het overgrote deel van zijn leven geldt wel dat het goed was. Heeft hij dan niets meegemaakt? Natuurlijk. Zijn eerste verloofde stierf aan een hersentumor. een broer van hem ook op relatief jonge leeftijd. In de oorlog heeft hij , vooral aan het einde, moeten oppassen voor de Arbeitseinsatz. Maar toch durf ik te zeggen dat hij een goed leven heeft gehad. En al was hij aan het einde steeds moeilijker bereikbaar en wel eens angstig, hij heeft niet ernstig geleden. Ik heb het t-shrit bewust gedragen, want ook al verbleef hij aan het eind in een verpleeghuis, hij heeft een goed leven gehad. Ik kan tot nu toe van het mijne het zelfde zeggen…


About this entry