Ontmoeting bij Zocher

…of ik dan maar een restaurant wilde uitzoeken. Dat wilde ik wel. Het  werd Zocher, Lucas bolwerk 42, Utrecht. Ik had er al goede kritieken over gelezen, maar was er nog niet geweest. Het zou er vanavond van komen. Ik moest me op het laatst nog haasten omdat ik eerst met mijn lief naar de UB was geweest -imposant gebouw, lijkt me er heerlijk studeren, ik moest me indertijd ‘behelpen’ met een deelbibliotheek in het W.C. van Unnik en de krappe UB in het voormalig paleis van Lodewijk Napoleon- en haar daarna thuis afzetten. Mijn ex-collega’s en ik wilden eens lekker bijpraten. Een van hen had (na twee jaar) haar afscheidsetentje van ons nog tegoed!

Vooraf

We begonnen elk met een ander voorgerecht: zij koos voor de vitello tonato, hij voor een charcuterie, ik voor mosselen met chorizo en knoflook. De vitello zag er goed uit al verbaasde ik me over de mini-augurkjes. Ik zou die smaak te straf vinden bij de twee andere ingrediënten. De mosselen waren precies goed: mooi zacht en mals. Hun eigen smaak moest het opnemen tegen een stevige chorizo. Dat lukte omdat de knoflook en de peterselie goed gedoseerd waren. Het geheel was mooi kruidig.

Inspirerende ontmoeting

We hebben elkaar veel te vertellen. Zij is onderwijskunde gaan studeren en is een eind op streek met haar studie. Omdat ze is gaan werken in een coördinerende functie waarbij nog heel veel moet worden opgezet, heeft ze haar studie een versnelling lager gezet. Ik vertrouw het haar volkomen toe om zowel wat betreft structuur als  wat betreft inhoud het GVO voor het protestants christelijk deel goed op poten te zetten. Waarom inspireert deze ontmoeting mij? Omdat deze twee mensen met wie ik aan tafel zit een dynamisch en geïnspireerd leven leiden. Ze zien kans om hun passies en visie om te zetten in concreet werk. Dat is iets wat ik ook doe. Ik bewonder hun daadkracht en scherpzinnigheid. Hij (ik schreef al eerder over hem) heeft (samen met zijn vrouw) hard gewerkt aan het nieuwe curriculum van De Wittenberg en probeert dat dit jaar voor het eerst uit. Natuurlijk zijn  er kleine zaken voor verbetering vatbaar. Maar het programma staat!

Niet alles is rozengeur en maneschijn

Een heldere visie vergt blijkbaar veel van een mens. “Hoe vinden jullie voldoende rust in je leven?” Het lukt ons geen van drieën om daar een bevredigend antwoord op te geven. Onrust is blijkbaar ons lot. We zijn alle drie gelukkig en zouden dit leven niet willen inruilen voor een ander. En waarschijnlijk zouden we dezelfde keuzes weer maken. Maar rust is ver te zoeken.

Omdat we elkaar goed aanvoelen steken we ook snel af naar de diepte. De leegte van het bestaan, de verlegenheid om een wereld die we doorgeven aan een volgende generatie, het tegen de stroom inroeien in een verkillende samenleving. Het zijn stuk voor stuk stevige onderwerpen. We hebben geen antwoorden, niet voor onszelf, laat staan voor elkaar. De ‘lijdensdruk’ is niet dermate hoog dat er direct antwoorden moeten komen. Ik ervaar persoonlijk iets dat lijkt op vermoeidheid. Het grenst aan cynisme. Toch ken ik mijzelf als iemand die anderen voortdurend bemoedigt om vooral niet op te geven. En ik zal ook niet opgeven om niet voor mijzelf te leven. Ook al zijn veel verschijnselen en problemen te groot en onoplosbaar of te ver heen. Dat ontslaat me niet van de plicht (die ik mijzelf opleg) om ‘het goede’ te doen.

Hoofdgerecht

Zij koos voor Coq au Vin, hij voor de ribeye van het Noord-Amerikaanse grain fed Black-Angus rund, ik voor gegrilde varkensrack van het Iberisch zwarthoefvarken. Alle drie even goed! Mijn stukje varkensvlees was bijzonder mooi van smaak en prachtig rosé gebakken. Pata negra is een apart ras, waarbij het dier, mits op de juiste wijze gevoed, nauwelijks vet opslaat. Heel vaak worden ze gevoed met eikels. Dat komt de smaak van het vlees wel ten goede! En het varken heeft een heel aardig leven totdat…

Klimaat

Ik ben bijvoorbeeld erg pessimistisch als het gaat over de ingezette klimaatsverandering. Ik denk niet dat we op tijd zijn om het tij te keren. We zijn al over het kritische punt heen. Ik herinner me nog dat docenten op mijn opleiding beweerden dat een temperatuurstijging van enkele tienden graden Celsius al tot ernstige klimaatverruwing zou leiden. We hebben het ondertussen al over enkele graden Celsius en we zien de gevolgen om ons heen. Denk je nou echt dat als we de uitstoot verminderen dat deze verschijnselen abrupt ophouden? Films als ‘The day after Tomorrow’ en ‘2012’ laten zo fragmentarisch zien wat er zou kunnen gebeuren en ergerlijk genoeg hebben ze ook nog een soort happy end. Wat dat betreft zijn ‘The age of stupid’ en ‘An inconvenient truth’ nuchterder.

Desert

De porties waren mooi van formaat. We waren toe aan een zoet einde. Zij nam appeltaart door moeder gebakken (jaja), wij namen Crostata di mousse al limone. En geen van drieën hadden we er spijt van. De koffie was van Simon Lévelt, dus goed.

Terugkijkend houden gevoelens van onmacht me nog bezig. Sommige verschijnselen zijn gewoon te groot voor een enkel mens. En blijkbaar zijn de gemeenschappen waar we toe behoren niet van zins om ons te helpen bij veranderingen. Veel mensen zien het gewoon niet. Anderen zien het wel maar even het geen prioriteit. Het voelt wat ongemakkelijk, maar niet hopeloos. Mijn beide ex-collega’s hebben een jong gezin. Voor hen was de vraag naar de toekomst van de volgende generatie behoorlijk heftig. Dat zeiden ze niet met zoveel woorden, maar ik meende het wel te merken. Op zo’n moment is het voorstelbaar dat geloof als escapisme fungeert. Toch hebben we daar geen van drieën last van, het fungeert als energie en motivatie om niet bij de pakken neer te zitten. Het mooie is dat het perspectief uiteindelijk niet afhankelijk is van onze inzet. Het is al ‘veiliggesteld’. Dat haalt de kramp er af en geeft me een ongelooflijk diep gevoel van vreugde, ‘against all odds’.

Advertisements

About this entry