Sangatte

Februari 2010

Terwijl de muziek van Paschal de l’Escotart in mijn oren klinkt (ik heb mijn iPod gevuld met wat moeilijker muziek) glijdt er een troosteloos landschap aan me voorbij. Ik zit in de Eurostar richting Londen. We verlieten station Brussel-Midi met gepaste snelheid. De wrakstukken van het treinongeluk  lagen op platte wagons en deels naast de rails (treinongeluk Halle). De Eurostar reed nog niet volgens het rooster. Het zuiden van België, het noorden van Frankrijk. Zelfs na een eeuw draagt het de sporen van La Grande Guerre. Geen bomen of bossen van respectabele ouderdom, geen gebouwen van eeuwen oud. Alles viel ten prooi aan een vernietigingsoorlog die de aarde grondig omploegde en alles wat daar op stond wegvaagde. Door hevige regenval van de afgelopen dagen staan op alle akkers grote poelen modderig water. Beekjes en slootjes zijn tot de rand gevuld. Bomen en struiken hullen zich nog in winterslaap. Hier en daar vermoed ik, soms zomaar tussen de akkers, een militair ereveld.

De mond van de tunnel

Na enige tijd komt de kust in zicht. We naderen Sangatte. Een enorm emplacement waar de logistiek geconcentreerd is. Vrachtwagens, containers, opslagloodsen, parkeerterreinen. En veel hekken, veel ‘barbed wire’, slagbomen, observatiecamera’s, bordjes die waarschuwen voor honden. Dit is fort Europa. Hier verzamelen zich avonturiers, mensensmokkelaars, wanhopige asielzoekers, economische vluchtelingen. Dit is de jungle.

Grimmig

Ik voel me er onprettig bij. Alsof een volgevreten schranskop een uitgemergelde schooier ruw de toegang ontzegt tot een afgeladen tafel vol luxe etenswaren. Het is zo vanzelfsprekend dat we het goed hebben dat het niet bij ons -bij mij- opkomt dat anderen hier begerig naar kijken. En het daar niet bij laten. Ze zoeken hun weg naar onze welvaart, onze rijkdom. En zijn aanvankelijk tevreden aan de onderkant van onze samenleving. Want die is nog altijd te verkiezen boven de bovenkant van hun geboorteland. Maar Europa erkent het economisch vluchtelingschap niet. Het argument is eenvoudig: de toevloed zou niet te overzien zijn.

Le jungle: hardnekkig onuitroeibaar

De Franse overheid doet verwoede pogingen om de illegale vluchtelingenkampen uit te wissen. Van tijd tot tijd zijn er razzia’s en vooral de mensensmokkelaars aan te pakken. Want deze illegale mensenstroom is lucratief (Sangatte). Terwijl de trein zijn weg zoekt naar de tunnel is er niets te zien, alles is rustig. Maar ik weet dat er daar ergens, buiten het prikkeldraad mannen en vrouwen wachten op hun kans. We duiken de tunnel in en de duisternis helpt me de beelden van bewakingscamera’s en prikkeldraad vergeten.

Advertisements

About this entry