Salve

Tirano

Uitgestorven leek het wel. Vrijwel geen mens op straat, zelfs nauwelijks een toerist. We ontwaarden maar weinig leven in de huizen en de schaarse winkels. Ik ‘plunder’ ook altijd lokale levensmiddelenwinkels of markten: er is altijd wel wat nieuws te vinden. Het stadje ademde vergane glorie. Het had betere tijden gekend. Nu bladderde op veel plekken de kalk van de muren, waren ramen met planken dichtgetimmerd en hier en daar huizen ingestort. Onkruid woekerde menshoog tussen het puin. Morsig.

En toch waren er plekken waar de wederopbouw krachtig ter hand was genomen. Pleinen, opnieuw geplaveid met kostbaar natuursteen, winkels onder de arcaden. Huizen in oude luister hersteld. “Mede mogelijk gemaakt door de Europese Unie”. Ik was al eerder in een regio geweest waar dat gebeurd was: Zuid-Tirol. Toen ik daar jaren later weer kwam was de welvaart in de streek duidelijk toegenomen.

Basilica / Santuario della Madonna di Tirano

Deze kerk uit 1505, met prachtige fresco’s, maakt het stadje beroemd. In 1504 verscheen Maria aan de plaatselijke pastoor om het einde van de pest aan te kondigen. Reden om een aan haar gewijd heiligdom te bouwen. De kerk is een van de mooiste voorbeelden van architectuur uit de Renaissance.

Salve

We dronken espresso in een espressobar. De welgevormde boezem van het meisje dat ons bediende puilde uit haar naveltruitje en haar bh. Een gebleekte spijkerbroek omvatte haar mooie benen en billen. Botticelli zou haar zo gebruikt hebben als model. Prachtig om te zien natuurlijk. Wat jammer dat Italiaansen nooit tevreden zijn met hun haar. Een kapper had al zijn fantasie losgelaten op haar kapsel… Ze begroette ons met een welluidend ‘Salve!’ Wat een leuke begroeting: Heil. Net als het Franse Salut. De espresso was uitstekend. Mooi donker van smaak, een perfecte crema, geserveerd in een gloeiend heet kopje.

Of ik er ooit nog heenga? Wellicht voor de Basilica, en de espresso…


About this entry