Rampenmoe

Het is verschrikkelijk mis in Pakistan. De overstromingen zijn zo gigantisch dat die in Oost-Europa er kinderspel bij lijken. Na enig aarzelen hebben de Samenwerkende Hulporganisaties (SHO) giro 555 toch opengesteld voor giften. In de spotjes wordt nadrukkelijk genoemd waar het geld aan besteed wordt. Waarom zo aarzelend en omzichtig? Waarschijnlijk omdat de Taliban hebben laten weten het zonder buitenlandse hulp wel op te zullen lossen. Mij bekruipt het gevoel dat zij in staat zijn de hulp te dwarsbomen. Liever dat de bevolking crepeert dan dat de Westerse invloed toeneemt. Laat ik er geen woorden aan vuil maken…

Waarschijnlijker is dat de SHO vreest dat het publiek rampenmoe is. Ik schreef een lijstje op, uit mijn hoofd: Tsunami’s, vooral in Azië (2004, 2006, 2007, 2009), Hurricane Katrina, VS (2005), modderstroom Java, Indonesië (2006), aardbeving Italië, l’Aquila (2009), aardbeving Haiti, Caraïben (2010), aardbeving Chili (2010), overstromingen Pakistan en India (2010), het houdt maar niet op en lijkt in frequentie toe te nemen. Toen ik op de lerarenopleiding bezig was met klimaatverandering werd dit door de docenten al verwacht: de opwarming van de aarde leidt tot klimaatverruwing. Dat is zo’n 30 jaar geleden. In de film ‘The day after tomorrow’ wordt daar over gefantaseerd. Het zijn daar kleine plotselinge incidenten. In werkelijkheid zijn het langdurige in kracht en omvang toenemende catastrofes. In Rusland branden bossen en toendra’s elk jaar. De verdroging van de Sahel is een proces dat al tientallen jaren aan de gang is. Ik weet niet beter. Ik raak er aan gewend. Wat erger is: ik raak gewend aan de beelden van slachtoffers.

In Nederland reageerde ik vol ongeloof over de ontruiming van de Betuwe (1995) en schrok ik van een dijkverschuiving in Wilnis (2003). Rampen horen plaats te vinden in arme landen, ver van huis. Wij zijn veilig, we hogen hier en daar een dijkje op, leggen een spaarbekken aan, reserveren land voor een calamiteitje, klaar is Kees! Iets zegt me dat dit proces niet stopt en niet meer te stoppen is, Kyoto en Kopenhagen en welke volgende poging dan ook ten spijt.

Voor iedereen die gul geeft en dat wil blijven doen: open een rampenspaarrekening, want u blijft aan de beurt! En koop een paar kaplaarzen…


About this entry