Vader

Sinds mijn vader er niet meer is – althans, niet meer hier, in het ‘ondermaanse’- kijk ik anders tegen mijn rol als vader aan. Waarom? Ik vermoed dat het komt omdat ik me (onbewust) niet meer verantwoord. Niet dat mijn vader mij ter verantwoording riep. Hij heeft zich wel eens goedkeurend uitgelaten over de manier waarop ik met mijn kinderen omga. Ik denk dat ik innerlijk wel eens verantwoording aflegde. Waarschijnlijk toch behoefte aan erkenning of bevestiging, zeker op momenten dat ik het ook niet zo goed wist. In een aantal opzichten doe ik het ‘beter’ dan mijn ouders. Logisch: bepaalde dingen die ik van hen meemaakte wil ik niet dat mijn kinderen meemaken. Ik neem mijn ouders niets kwalijk, ze voedden op naar hun beste kunnen en met volledige inzet en ze zouden de eersten zijn die toegaven dat sommige dingen beter konden. Zo was mijn vader en zo is mijn moeder wel. Ik zal trouwens een aantal dingen doen of nalaten die mijn kinderen de hunne weer graag zullen besparen…

Nu mijn kinderen voor een deel jong-volwassen zijn en ze wat openhartiger reflecteren op hun opvoeding helpt mij dat om er zelf op een andere manier naar te kijken. Steeds sterker zie ik in dat het een kwestie is van afkijken en nadoen. Dat nadoen gaat er -gelukkig- af, het worden hun eigen keuzes. Maar het afkijken, ik had er geen idee van hoe sterk dat werkt. mijn kinderen betrekken er alles in, niet alleen wat ik bewust probeerde over te dragen. En dat stelt dan als eis dat ik transparant en consistent leef. Deed en doe ik dat goed? Ik vermoed in een aantal gevallen van wel… Ik ben voorzichtig, want ze lezen mijn blog.

Mocht er iets gelukt zijn: ik ben mijn ouders, mijn lief en mijn kinderen daar dan dankbaar voor. Zonder hen zou dat niet gebeurd zijn.


About this entry