De zegeningen van de vrije markt

Mijn oom is 80 jaar oud, nog niet zo lang weduwnaar, nierpatiënt (hij moet drie keer per week spoelen) en licht dementerend. Sinds een week is hij telefonisch niet meer bereikbaar. Hij kan zelf nog wel bellen, dus hij had niets in de gaten. Een of andere handige verkoper had een weerloze man een abonnement aangesmeerd. Hij had ‘ja’ gezegd en nu zat hij er aan vast. Hij wist het niet goed meer. Het feit dat hij niet bereikbaar is is niet alleen lastig maar ook levensgevaarlijk. Dat zal de maatschappij die nu zijn telefoonverkeer gaat ‘verzorgen’ waarschijnlijk worst zijn. Ik ga proberen de schade te herstellen maar ik weet nu al dat dat heel wat moeite en frustratie gaat kosten. Welke maatschappij is het? Hebben ze een helpdesk? Zijn ze van plan hun prooi los te laten? Wat gaat hem dat kosten?

Bij KPN waren ze me zeer behulpzaam. Hij bleek al langere tijd geen klant, maar ze konden wel zien dat er veranderingen waren aangevraagd. Zo zou hij nu ADSL krijgen. ADSL, wat moet die man met ADSL? Hij zal wel ergens ‘ja’ gezegd hebben waar dat ‘nee’ moest zijn of andersom. Ik heb zelf ook wel met zulk soort terriërs te maken gehad: bedreven in het desinformeren, het omzeilen van gerichte vragen en doen van loze toezeggingen.

“Ik geloof heilig in de vrije markt!” Ik hoor het de VVDer nog zeggen. Meedogenloos is het. Een kind kan begrijpen dat er misbruik wordt gemaakt van het vrijgeven van allerlei diensten en producten. Het komt uiteindelijk door het volstrekt ongefundeerde optimistische mensbeeld van die vrije-markt-denkers. Hopeloos ouderwets van ze dat vooruitgangsgeloof. Ik zit er mee, of meer nog, mijn oom, die is er de dupe van.


About this entry