Jonge mensen met een missie

Vrijdagavond woonde ik de afsluiting bij van het studiejaar van De Wittenberg (www.dewittenberg.nl). Ik ben daar docent Gemeentestichting, afgelopen jaar voor de opleiding missionair werk. Ik vat het vak wat breder op:  emerging church. De module viel afgelopen jaar voor de stageperiode, komend jaar zal die er na vallen. Dat lijkt me beter, want de studenten hebben dan ervaringen die ze kunnen afzetten tegen de jongste missionaire ontwikkelingen die in de colleges en de opdrachten aan de orde komen. En ik hoop op nog een verschil: deze negen studenten dachten nog sterk vanuit het instituut kerk. Logisch, het is de plek waar ze zelf gevormd zijn, die voor hen van grote betekenis is.Het kostte me een flinke inspanning om ze daar van los te maken, ze een ander perspectief te bieden. Want het gaat niet om een instituut. Dat is van voorbijgaande aard, zeker in Europa. Het gaat om een beweging, die zichzelf steeds weer vernieuwt om in rapport met de cultuur en met de tijd te blijven. Het is eigen aan instituten dat ze stollen en verstarren. En daar is niets mis mee. Maar als je missionair actief wilt zijn kan het je danig in de weg zitten. Ik heb ze geprobeerd duidelijk te maken er niet op te focussen.

Wat bezielt je om een jaar van je leven te studeren aan een niet-gesubsidieerde opleiding? In de meeste gevallen leidt het ook niet tot een algemeen erkend certificaat. Je moet er dus wel sterk voor gemotiveerd zijn om er zoveel tijd en geld voor over te hebben. De studenten wonen intern, als onderdeel van hun vorming.

Van de ruim veertig studenten die afscheid namen kende ik er negen, een kleine groep. Ik zag een negental jonge mensen voor me die voor het merendeel een studie gaan oppakken. Sommigen gaan aan het werk, een enkeling bereidt zich nu voor op een taak in het buitenland. Bij allemaal is er iets gebeurd in het afgelopen jaar. Een smeulend vuur is aangewakkerd en vult hen met het verlangen om in hun omgeving met hun talenten en inzet van doorslaggevende betekenis te zijn. Ze willen nu meer dan ooit het verschil maken. Daarbij hebben ze niet zichzelf op het oog, maar de ander. Natuurlijk, het is een groot avontuur als je (incognito) in een Islamitisch land aan het werk gaat en daar (undercover) missionair werk gaat doen. Maar het avontuur is niet minder groot als je in een Nederlandse context op een gewone werkplek op zo’n manier aan de slag wil dat je collega’s meer aan je hebben dan een betrouwbaar en vriendelijk mens. Dat een ontmoeting met jou van levensveranderende betekenis kan zijn.

De weg is het doel

Wat ik sterk vind aan de vorming en het onderwijs van De Wittenberg is dat het niet gaat om een doel in de (verre) toekomst, maar om een houding die nuttig en vruchtbaar is in het hier en nu. Dat je zo leert lijken naar de werkelijkheid om je heen dat je de mogelijkheden ziet waar jij het positieve verschil kunt maken. Dan is het belangrijker hoe het onderweg gaat dan waar je precies uitkomt.

Tussenjaar

Een groot aantal jongeren last een tussenjaar in na hun middelbare school. School heeft hen namelijk niet duidelijk kunnen maken hoe je een levensdoel moet kiezen. Sommigen gaan een jaar (of een deel ervan) reizen, als ze zich dat kunnen veroorloven. Anderen gaan aan het werk. Weer anderen proberen een studie en switchen. Er zijn er die een jaar naar De Wittenberg gaan. Maar zelfs daar is er geen garantie dat je het in de loop van het jaar wel weet, hoe het verder moet.

Kiezen

Mijn vriend en oud-collega is nu staflid op De Wittenberg. Aan hem bood ik mijn diensten aan. Als loopbaanadviseur kan ik de studenten tools aanbieden en begeleiden in het keuzeproces. Ik ben benieuwd hoe we dat proces in het komend jaar vorm gaan geven. In iedere geval hoop ik weer een module emerging church te verzorgen. Maar ik wil wel meer voor ze betekenen.

Advertenties

About this entry